0 Running Fox Papers augustus 2005

Running Fox Papers

5e Jaargang nummer 32 ~ augustus 2005 ~ Connecties

Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief

Citaat van de maand:

Liefde is de grote verbindingskracht.

Liefde is de grote verbindingskracht, de weg voor spirituele ontwikkeling en ook het product van spirituele ontwikkeling.

Jezus en Maria Magdalena.

~*~*~*~

Inhoud

Citaat van de maand Liefde is de grote verbindingskracht
Connecties Inleiding door Judith
Nadine

Hans Brockhuis

Gevleugeld Hart Joke Hoenderdos
Eenheid Myriah Krista Walker
Het Mysterie van de dauwdruppels Maja Kluvers

~*~*~*~

Connecties

Wanneer we over connecties komen te spreken omvat dat zo’n groot scala van begrippen dat er niet alleen een nieuwsbrief maar misschien wel vele boeken over geschreven zouden kunnen worden.

Laten we ons daarom beperken tot één heel belangrijk aspect, de connectie of de verbinding tussen twee mensen.

Connectie is interactie. Het is een samenspel, net zoals het verkeer een samenspel is van gemotoriseerde individuen die tezamen – meestal – de doorstroming bevorderen.

Wanneer twee personen (proberen) samen te werken, bijvoorbeeld in een partnerschap of een werkrelatie, komt het erop aan dat de sporen waarop beiden zich bevinden niet alleen parallel lopen maar elkander ook ergens raken door middel van een vorm van wisselverbinding.

Als dat niet het geval is, als de wisselverbinding niet tot stand komt of op enigerlei wijze verbroken is, wordt samen-werken en/of samen-leven onmogelijk.

Aan de andere kant; wanneer twee mensen elkaar schijnbaar voor het eerst tegenkomen (misschien is er in een eerder leven al één of andere relatie geweest) en de wisselverbinding blijkt goed geprepareerd te werken – het klikt – en twee sporen worden één, dan is het mogelijk dat er van een zielsverbinding sprake is en ze, zoals het sprookje zegt: ‘nog lang en gelukkig leefden.’

Op deze pagina’s worden een aantal connecties belicht, steeds vanuit het perspectief van de betreffende auteur.

Ik wens jou daarbij veel ver-bind-ing toe.

Judith
.

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~

Nadine

Hans Brockhuis

De treinreis is lang. Kijkend naar het landschap zie ik het groen, de dieren, land en water. Ook zie ik mensen die zich lopend of rijdend voortbewegen.

In het compartiment schuin tegenover me bevindt zich een jongedame waarvan ik zeker weet dat ik haar nooit eerder heb gezien. Maar wat is nooit? Is ‘nooit’ niet ook ‘altijd’, net zoals het woord Nada soms ‘niets’ maar vaak ook ‘alles’ omvat?

Hoe langer ik hierover nadenk komt het mij voor dat ik deze dame toch eerder heb gezien, beleefd, gesproken. Op de een of andere manier ‘voelt’ zij bekend, er heerst een soort éénheid, een doordrongen-heid. Toch kan ik hierop geen vat krijgen. Deze bekendheid is, zo lijkt het, van een andere orde.

Dan geeft haar mobiele telefoon een riedel. Ze neemt op en zegt opgewekt: “Met Nadine” en voert een kort gesprek met degene aan de andere kant van de verbinding.

Ik sluit mijn ogen en heb het gevoel dat ik het ben die dit gesprek voert. Terwijl het fysieke gesprek over heel andere dingen gaat, gaat het ‘binnendoor’ over verwachting, over hoop, over wat eens was en ooit weer zal zijn.

De zon schijnt fel in mijn gezicht en terwijl ik zit te mijmeren over wat zich zojuist schijnbaar heeft afgespeeld wentelen de mooiste kleuren zich door mijn blikveld. Goudgeel, scharlaken, amber en nog veel meer.

vervolg

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~

Gevleugeld Hart

 

Joke Hoenderdos

 

Je letters zijn versleten
door de adem van de wind
Je stenen huis verlaten
verdrietig als een kind
Gebrokkeld sta jij overeind
met schoonheid die nog rijmt
De tand des tijds
heeft bijna spijt
dat ik je hier zo vind.

Een vogel vliegt hoog door de lucht
verstrengeld met jouw zucht
Kijk, ze speurt...
en kiest jou steen,
verpauperd door het veen
Jouw hart krijgt nu weer vleugels
vergeten is de strijd
Het huis is weer een broedplaats
nieuw leven is een feit.

Je lacht en bloost en lijkt verlegen
ze kwam je zomaar tegen
Een vogel heeft daarnet,
je stenen huis gevonden
en bouwt nu haar nieuwe nest
op eeuwenoude wonden.

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~

Een-heid

Aangeboden door Myriah Krista Walker en de Geliefde Moeder Aarde.

 

De Aarde is een levend juweel. Onder haar korst en de rotsen en de oceanen bevind zich een Hart. Een centrale kern. Een innerlijke Bron.

De Ware Aarde, het paradijselijke Juweel, is gevormd en geschapen vanuit de Denkbeelden van Vele Engelen, zoals jij er zelf een bent.

Toen begonnen Wij het spel te spelen. We lieten beschouwingen van de mensheid toe om te kleuren, te bedekken, te variëren en om de Waarheid uit te schakelen zodat wij Eenheid konden beleven door de menselijke vorm.

Waarom? Om het spel der ascentie, de verheffing van de menselijke verschijningsvorm te spelen. De wederopstanding van de lichamelijke manifestaties van het bewustzijn.

Mensen zijn inzichtelijke we-Zens. Ze hebben de mogelijkheid om vanuit de kracht van het gesproken woord te scheppen. Het Paradijs op Aarde bevindt zich binnen de huidige ver-Beeld-ing van Aarde. Zij is een Spiegel van het Juweel in Jouw eigen Zielenhart.

Alle elementen van deze Edelsteen bevinden zich in levende harmonie tot hun natuurlijke omgeving. Als Wij naar de centrale Kern van de Geliefde Moeder Aarde reizen, spiegelt het een reis binnen het Zelf.

Visualiseer de centrale kern van de Geliefde Moeder Aarde. Gesmolten. Heet. Goudrood. Aan de oppervlakte zijn vele levende wezens en een groot aantal denkbeelden zingen er rond. Kijk er eens onder. Daar, beneden de gedachten en de aangelegenheden van de mensheid. Voel de kern.


vervolg

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~

Het Mysterie van de Dauwdruppels

Maja Kluvers

Als ik op een prachtige zomermorgen de tuin inkijk, iets wat ik meestal als eerste doe als ik ’s-morgens beneden kom, zie ik dat het hele grasveld is bezaaid met dauwdruppels. Het lijkt wel een veld vol met echte parels en het doet me even denken aan een tableautje met diamanten bij de juwelier. Het ziet er zo geweldig mooi uit dat ik even een poosje nodig heb om in mezelf volledig stil te zijn en dit prachtige schouwspel te aanschouwen. Terwijl ik alles met een warm liefdesgevoel in me opneem, word ik me er opeens van bewust dat de tranen over mijn wangen biggelen. Waarom brengen deze parels een dusdanig gevoel bij mij naar boven dat de waterlanders gaan stromen? Ik blijf nog een poosje zo zitten, niet wetend wat te doen.

Maar dan opeens maakt de opkomende zon het tafereel totaal anders. Nog schitterender. Nog sprankelender.

Als de eerste gouden stralen over dit veld vol diamanten worden gedrapeerd met een liefdevolle fluwelen zachtheid, krijgen alle dauwdruppeltjes een eigen kleur. Ik veeg de tranen weg en zie prachtige kleuren, waaronder veel rood, groen en paars. Allemaal kleine edelsteentjes.

Even denk ik dat de plaats van waaruit ik kijk invloed heeft op de gereflecteerde kleuren, maar als ik op een andere plek dit prachtige schouwspel waarneem blijkt dat de kleuren niet veranderen. En terwijl ik me nog steeds afvraag of ik wel goed gekeken heb, komt er een merel aanvliegen die temidden van deze dauwdruppels neerstrijkt.

vervolg

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~