0 Running Fox Papers augustus 2006

Running Fox Papers

6e Jaargang nummer 40 ~ augustus 2006 ~ Relatieve-tijd

Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief

veer Citaat voor deze nieuwsbrief:

Neem rustig de tijd om gelukkig te zijn.

Neem rustig de tijd om gelukkig te zijn.
Tijd is geen snelweg
Tussen de wieg en het graf,
Maar ruimte, om te parkeren in de zon.

Phil Bosman

Een Schat aan inzichten

Inhoud

Citaat van de maand Neem rustig de tijd om gelukkig te zijn
Inleiding over relatieve tijd Hans Brockhuis
Tijd en cijfers

John Cali en Chief Joseph

Terug naar Amadis De Nada Kronieken, deel 35
Realiteit scheppen Brian voor Lady Nada
Op de Gouden golven van het graan Myriah Krista Walker
Thee drinken met de Schepper Patrick Bellringer
Een ster gaat stralen 'Born again'
Vandaag heb ik geen tijd Hans de Jong
   


Inleiding over relatieve tijd

Hans Brockhuis

In de loop der tijd-en dat ik deel mag uitmaken van deze samen-leving ben ik steeds op moment-en gestuit die mij op zijn minst deden fronsen. Als ik examen moest doen leek de tijd als een slak vooruit te kruipen; wanneer er daarentegen iets leuks in het verschiet lag, huppelde de tijd vooruit en maakte als het ware sprongetjes van verwachting. Dat zal bij jou, lezer, niet anders zijn.

Later leerde ik dat tijd een inventie van de mensheid is die de periode dat de zon erover doet om òm de aarde heen te trekken, dag noemde. Vervolgens werd de dag in 24 partjes verdeelt, de uren. De naam ‘dag’ werd teruggebracht tot de periode dat de zon – het centrale vuur – zichtbaar was. De andere helft van het etmaal, de periode dat de zon door duistere krachten was opgeslokt, heette vanaf dat moment nacht.

Gelukkig werd dezelfde zon elke ochtend opnieuw weer geboren, hetgeen voor de mensen aanleiding was om diezelfde zon overdadig te vereren, net zo overdadig als de weldadige zonnestralen de mensen verwarmden. Voor wat hoort wat. Behalve de zon, was de tijd geboren die in de loop der eeuwen steeds verder werd verfijnd. De astronomen hielden met hun verrekijkers het firmament in de gaten om met hun waarnemingen de tijd in toom te houden, want ze vonden het belangrijk om deze standaardtijd eenvormig te houden.

Tegenwoordig weten we dat de aarde om de zon draait en wordt de tijd met zogenaamde atoomklokken in de gaten gehouden zodat we zeker weten dat elke seconde even lang is als de voorgaande en de volgende. Wetenschappers vinden zoiets heel erg belangrijk.

Toch blijven er, ondanks alle wetenschap, discrepanties bestaan omdat de verschillende bevolkingsgroepen op aarde onderscheiden tijdrekeningen bezigen. Ik geef een voorbeeld. Een jaar nadat Yitzhak Rabin, de toenmalige Israëlische eerste minister in november 1995 was vermoord, werd dat zowel in Israël als elders in de wereld herdacht. Doordat men in Israël echter een andere tijdrekening hanteert, gebeurde dat ter plaatse op een andere datum dan elders. Als dat geen exponent van relatieve tijd is, wat dan wel!

Steve Rother legt in zijn Beacons of Light uit dat tijd geen langgerekt lint is van gebeurtenissen die zich na elkaar afspelen, maar veel meer een opstapeling van voorvallen die zich gelijktijdig voordoen. Dat is dan ook de reden dat het onder bepaalde omstandigheden mogelijk is om ‘terug in de tijd’ te reizen, of zelfs een glimp op te vangen van iets dat zich in wat wij de toekomst noemen, afspeelt.

Hoe het ook zij, en ondanks de atoomklokken, is het duidelijk dat tijd relatief is. Dat tijd op verschillende momenten verschillend kan worden beleefd en dat hiervan vele aspecten kunnen worden belicht. En dat, beste lezer, is precies wat zich in deze tijd-loze nieuwsbrief afspeelt. In hun eigen artikel legt elke auteur zijn of haar beleving van tijd aan jou voor.

Running Fox wenst jou daarbij een uitzonderlijk goede tijd!

Tijd en cijfers

John Cali

Enkele weken geleden sprak ik met een familielid over een aanstaande bruiloft. We hadden het over een cadeau voor de bruid en bruidegom. Na de conversatie realiseerde ik mij pas dat we het voornamelijk hadden gehad over het aantal dollars dat we wilden uitgeven aan kado’s.

Er is niks mis met het denken over geld en cijfers – tenslotte maken zij onmiskenbaar deel uit van onze fysieke wereld. Het is niet makkelijk om ze te vermijden, wat we ook niet zouden willen.

Maar ik bedacht me hoeveel mensen, inclusief ikzelf soms geobsedeerd zijn door cijfers. De hele wereld lijkt daarop gefixeerd te zijn.

Op persoonlijk niveau spenderen we vaak veel energie aan het tellen van de Euro’s op onze bankrekeningen (waar waarschijnlijk niet genoeg op staat), de kilo’s op onze weegschalen in de badkamer (waar waarschijnlijk teveel op staat), de uren in onze dag (nooit genoeg, of wel?), de jaren dat we leven (we vinden het waarschijnlijk niet leuk hoeveel dat er al zijn). Hoeveel vrienden we hebben (te weinig, te veel?), hoeveel vierkante meter grond we bezitten, hoeveel auto’s er in onze garages staan en zo verder. De litanie zou eeuwig kunnen voortduren.

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik heb besloten om te focussen op het simpelweg vinden van vreugde in mijn leven en op het genieten van de reis en niet op cijfers.

Terug naar Amadis De Nada Kronieken, deel 35

Door Hans Brockhuis

Midden in de nacht werd ik gewekt door een geluid in de slaapkamer. Het leek alsof er iets raspte op de vloer en hoewel ik meestal door allerlei geluiden heen slaap die mijn vrouw wakker plegen te maken, was ik het deze keer die wakker werd. Ik merkte dat mijn vrouw aan de andere kant van het bed vredig doorsliep. Onze digitale wekker stond ongeveer op half vier.

Ik knipte de lamp op het nachtkastje aan en onmiddellijk werd mijn blik getrokken door een in een cover-all geklede dame die me met een vriendelijke blik aankeek en me zonder woorden vroeg of ik met haar mee wilde komen.

Ik wist dat het Moira was die langskwam om mij mee te nemen voor een kijkje op Amadis en daar had ik wel oren naar. Snel kleedde ik mij aan en na een blik op mijn echtgenote te hebben geworpen, die vredig lag te slapen, beduidde ik Moira dat ik er klaar voor was.

Het bleek dat ik niet de enige was. In het hoedvormige ruimteschip zaten al enkele mensen te wachten op de dingen die komen gingen. Ik had deze mensen nog nooit gezien, maar toch kwamen ze me op de een of andere manier bekend voor. Het was net een soort reunie van mensen die allemaal al eens dezelfde reis hadden gemaakt.

Lady Nada Realiteit scheppen

Brian, voor Lady Nada

Ik ben Lady Nada en ik kom vanavond tot je om je te herinneren aan je plaats in het heelal en de plaats die je inneemt op aarde en in de autoriteit die bekend staat als het Intergalactisch Solaire Tribunaal, waarvan jullie allemaal lid zijn. Doordat de sluiers velen van jullie nog steeds omringen, is het waarschijnlijk dat jullie je niet kunnen herinneren dat je de beslissende stem hebt uitgebracht over de toekomst van je planeet en over hoe in de toekomst, samen met jullie, in eenheid te handelen.

Ik herinner je eraan dat het goed is om in die volheid van gezag te blijven staan, waarin je stond toen je je stem uitbracht voordat je aan je huidige reis begon. Op dit gezag kan niet worden bezuinigd, noch kan het van je worden afgenomen. Deze macht zal slechts dan ophouden van kracht te zijn, wanneer jij ervoor kiest om die op te geven.

Ik kom ook om je te herinneren aan wie je bent en te vertellen over het gewicht dat jouw gedachten en jouw woorden dragen. Die gedachten en die woorden vertegenwoordigen de macht waarin jij staat als schepper van de realiteit van jouw planeet. Dat wat je nu in gedachten en in woord met je meedraagt is het beginsel van dat wat zal zijn. Je bent nu binnengegaan in de plaats van datgene wat je creëert, dat zich voor je eigen ogen zal manifesteren. Wees je ervan bewust waarheen je de laatste dagen in woord en gedachten bent gereisd en kijk dan naar wat zich in jouw wereld heeft gemanifesteerd. Is dat bevredigend? Als dat niet het geval is, sta jezelf dan toe om mee teruggenomen te worden naar het begin van de tijd toen je zetelde in het Intergalactisch Solaire Tribunaal en de richting en het perspectief bepaalde van datgene waarin je je nu bevindt.

Op de Gouden golven van het graan

door Myriah Krista Walker

Stel je Jezelf eens voor…

Op de gouden golven van het graan
Peddelend, in een krachtige regelmaat
Naar de kusten van Immermeer,
Spelend met veelkleurige nieuwe spelen.

De getijden, zij komen en gaan
En sommigen
Worden als dauw op je vingertoppen
Terwijl je bejuweelde berichten hoort.

Weest snel, en eerlijk, en oprecht!
Daar op de kusten van Immermeer,
Stort je erin, hier en nu en ginds en
Stap in de kleuren van het hemelse Blauw.

Voor je in de poelen van de Ene
Spreekt nu de Ponderosa,
Terwijl smaragden torens van deze bomen
Opwaarts rijzen vanaf hun toppen.

De vijver der Eenheid wenkt Ons nu
Zij is indigo en blauw
Die kleuren zijn nu bij Jou van binnen
Deze bejuweelde tint is JOU.

 

Thee drinken met de Schepper

Door Patrick Bellringer

Vrienden, gisteravond heb ik een buitengewone ervaring gehad, die ik graag wil delen. Ik zat na te denken over NESARA en alle mogelijkheden die dat voor deze Aarde betekent, toen ik een luide stem in mijn geest hoorde die zei: “Ik ben de Schepper, de Bron, mijn zoon en we moeten praten. Ik zal iemand sturen.”

Bijna onmiddellijk hoorde ik op mijn deur kloppen. Toen ik opendeed stond daar mijn goede vriendin Roos, de Vertaalster van de Verlichte Rijken. Ik noem haar graag ‘Roos’ omdat haar aura bestaat uit een prachtige donker roze kleur, hoewel ze normaliter VVR wordt genoemd door onze zusters en broeders in het Licht. Roos zei: “Kom mee Patrick, en neem Anne ook mee. De Schepper wil met je spreken.”

Roos leidde ons naar een park achter ons huis en naar een ruimteschip dat stroboscopisch regenboogkleuren vanuit twee verschillende zijlichten uitstraalde. We gingen aan boord, werden door de bemanning begroet en kregen stoelen aangeboden. Toen ik zat voelde ik hoegenaamd geen beweging toen het schip zich van de grond verhief. Even later legden we aan in een landingsplaats op een ander schip. Roos begeleidde ons door het schip, door zalen verlicht met verschillende kleuren zacht licht.

Tenslotte arriveerden we in een grote ronde vergaderzaal die schitterde in kristallieten licht. De muren waren verlichte panelen met afwisselend zachte regenboogtinten. Middenin de zaal stond een prachtige kersenhouten tafel met dito stoelen. Aan de tafel zaten Schepper/Bron die ons begroetten met een uiterst prettige resonerende stem, dezelfde stem die ik in mijn geest had gehoord. Ik gebruik meervoud omdat de stem een mannelijke kwaliteit van autoriteit bezat, maar tegelijkertijd een zachte vrouwelijk muzikale resonantie. Ik bespeurde een perfecte balans in de stem en het kristallieten aura van de vrouwelijk/mannelijke energie van Schepper/Bron.

Een ster gaat stralen

'Born Again'.

Lang geleden, toen de aarde er nog niet was, hield de gehele Kosmos van tijd tot tijd even zijn adem in.

Heel even was er een moment van niets, van leegte, van absolute verwachting.
De verwachting van iets heel bijzonders, iets speciaals, iets wat iedere keer weer een kleine schok van verwondering teweeg bracht.

Dat was de geboorte van een nieuwe ster. Een nieuw bewijs van de creativiteit van diezelfde Kosmos. Het leek een moment waarop de oudere wijze sterren ook even hun adem inhielden. Alsof ze hun eigen geboorte opnieuw beleefden. Alsof ze in staat waren, alles wat ze zelf hadden ontdekt opnieuw te doen. Omdat ze getuige waren van het ongelooflijke wonder van een nieuw Begin.

Een nieuwe ster was zoiets moois.

Eerst zou hij nog speels en beweeglijk zijn. Hij zou net als alle andere jonge sterren van alles willen weten. Alles onderzoeken, overal vragen over stellen. Soms zelfs niet luisteren naar het antwoord, omdat er zo vreselijk veel te vragen was. Hij zou in botsing komen met andere sterren, met meteoren, met andere ruimtelichamen, omdat hij zich nog helemaal geen rekenschap zou kunnen geven van zijn kracht, zijn mogelijkheden, zijn eigen Zijn. Dat kwam pas veel later, als de ster bijna volwassen zou zijn en dat duurde bij sterren nu eenmaal veel langer, dan wij ons kunnen voorstellen.


Vandaag heb ik geen tijd

Hans de Jong

Vandaag heb ik geen tijd.
Het was gisteren een leuke dag, de tijd is omgevlogen.
Als je op de bus moet wachten, gaat de tijd langzaam.
Hoe ouder je wordt, des te sneller gaat de tijd.

Tijd ervaren we niet als een gelijkmatig voortschrijdende gebeurtenis. De tijd lijkt soms langzamer en soms sneller te verlopen. Het hangt er blijkbaar vanaf of we letten op de tijd of niet. Als kind lijkt je leven eindeloos lang te gaan duren, maar een bejaarde zegt: waar is de tijd gebleven.
De relativiteitstheorie van Einstein vertelt ons, dat tijd inderdaad een relatief begrip is. Het is bewezen dat de tijd langzamer verloopt wanneer je de snelheid van het licht benadert. Een ruimtevaarder, die zich zo snel door het heelal zou verplaatsen, keert jonger op de aarde terug dan zijn tweelingbroer, die gewoon op de aarde is gebleven. Het is iets dat een mens zich niet kan voorstellen. Maar dat geldt voor meer tijdservaringen. Ze worden geïllustreerd met het actuele probleem van de klimaatverandering.

De aarde in rood, groen en wit
Tot in de jaren tachtig van de vorige eeuw dacht men algemeen, dat ons huidige klimaat gedurende duizenden jaren geen tot weinig veranderingen had ondergaan. Sinds de klimaatsprong van 1988 en de daarop volgende warme negentiger jaren moeten alle klimatologen langzamerhand toegeven, dat de aarde warmer wordt. De trend van de negentiger jaren zet door. De zomers van 2003 en 2006 waren warmer dan ooit. Bijna elk jaar sneuvelt een kort tevoren gevestigd record. Gouden tijden voor weermannen en –vrouwen! Langzamerhand begint men te beseffen dat klimaatverandering heel normaal is. We hebben er alleen niet bij stil gestaan, dat dit zelfs binnen een mensenleven kan gebeuren.