0 Running Fox Papers september 2009
Running Fox Papers

9e Jaargang nummer 64 ~ september 2009

Vertrouwen

Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief

veer Citaat voor deze nieuwsbrief:

Het belangrijkste bouwmateriaal voor het huis van de liefde is vertrouwen...

-- Ernst Ferstl, Oostenrijks leraar en dichter, geb. 1955

Een Schat aan inzichten

Inhoud

Citaat van de maand Ernst Ferstl
Vertrouwen Hans Brockhuis
Parels van de Oostzee Hans Brockhuis
Aloys Leenders
Wonder op woensdag Hilda Spruit
Niets op deze aarde is zomaar Yvonne Ratelband
Marjo Dohmen
  colofon

VertrouwenVertrouwen~ Hans Brockhuis

Je kent vast wel dat gevoel; op het ene moment heb je de indruk dat je het leven aardig onder controle hebt, maar een tel later is er een voorval waarvan je denkt, wat moet ik hier nu weer mee?

Het zorgvuldig opgebouwde kaartenhuis ligt in een zucht weer aan gort. Het lijkt alsof je helemaal opnieuw moet beginnen. De hele constructie dient weer van voren af aan opgebouwd te worden en  je vertrouwen in de wereld, in de mensheid, en vooral in jezelf heeft een behoorlijke deuk opgelopen.

Toch is dat het moment dat je zou kunnen koesteren. Je kunt weer met een schone lei beginnen en je kunt je openstellen voor grote mogelijkheden die vanaf dat moment voor het oprapen liggen. Twee jaar  geleden liep mijn computer vast. En hoewel ik – zo nu en dan – braaf een back-up had gemaakt, was ik ongelofelijk veel gegevens kwijt. Gegevens die ik dacht nodig te hebben om het Running Fox bouwwerk dat ik  had opgebouwd voort te zetten op een tot dan voor mij vertrouwenwekkende wijze.

Parels van de Oostzee ~ Hans Brockhuis

De start van onze reis over de Oostzee was zeer vals. Toen we, na een reis van 600+ kilometers eindelijk in Kiel arriveerden, bleek ons schip de Princess Daphne niet aanwezig te zijn op de plek die in onze reispapieren stond aangegeven. De dame aan de balie van de zeehaven vertelde ons na enige aarzeling echter dat ‘ons’ schip aan de overkant van de baai zou vertrekken en of we maar zo vriendelijk wilden zijn ons daarheen te begeven. Uiterst merkwaardig. Het was niet ver, maar toen we te bestemder plaatse arriveerden, was ook daar geen Daphne te vinden, maar wel een behulpzame parkeerwachter die ons omstandig probeerde over te halen weer terug te keren naar onze oorspronkelijke locatie. Het schip, zo verzekerde hij ons, zou helemaal niet naar Kiel komen, maar was omgeleid naar een plaats genaamd Warnemünde, ongeveer drie uur verderop naar het Oosten in de voormalige DDR! Goede raad was duur en ons vertrouwen in de hele operatie was naar een diep dieptepunt afgezakt...

Vertrouwen in onze schepper ~ Aloys Leenders

Laten we eens ons oor bij JOB te luisteren leggen. Hij heeft de ene tegenslag na de andere. Alles om zich heen heeft hij verloren: huis, vee, vrouw, kinderen, gezondheid. “Ja, ja, ja, hij zal ’t wel ergens aan verdiend hebben. Want niemand wordt zo gestraft zonder rede!”, zijn de reacties om hem heen.

Van het ene moment op het ander kan het niet alleen Job maar ook ons overkomen: Zomaar, zonder enige waarschuwing vooraf, stort je veilige wereldje in. Het is de gelovige mens, die inziet dat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn: dan zit je naast je geliefde, die aan de hartbewaking ligt. Of er blijkt zomaar een tumor in je te groeien. Of je partner is niet zo eerlijk als je dacht. Of jij die zich zo onmisbaar wist, bent ontslagen.

Van het ene moment op het andere spoelen de golven van het leven zomaar over je heen. Zodat alle hoop en houvast verloren lijkt.

Wonder op woensdag ~ Hilda Spruit

Dit wonder speelde zich zo'n 35 jaar geleden af. Ik moet een jaar of tien zijn geweest. Het was de dag voor oudjaar en die avond zouden mijn moeder, broers en ik oliebollen bakken in de werkplaats van mijn vader. Mijn vader had in die tijd een elektrotechnisch bedrijf. Overdag stond hij in de winkel en 's avonds was hij vaak op pad voor diverse reparaties.

Zo ook die avond. Hij was weggeroepen voor een storing aan een gashaard en het kon nog wel eens heel laat worden. Verbaasd waren wij dan ook toen pa nog geen uur later, tijdens ons oliebollen bakfestijn, ineens in de werkplaatsdeuropening stond.

'Wat ben jij vroeg', vroeg mijn moeder, 'is de klus al klaar?'

'Nee, maar ik móest naar huis van een ongeduldig roepend stemmetje in mijn hoofd. Ik weet niet waarom, maar het was zo dringend dat ik maar gegaan ben', zei mijn vader onrustig.

Hij had al zijn spullen in de haast bij de klant laten staan en was naar huis geracet. We moesten er om lachen, malle papa.

Niets op deze aarde is zomaar... ~ Yvonne Ratelband

Voel je eigen kwaadheid en die de gebeurtenissen om je heen en zie dat jij besluit om kwaad te worden. Het is jouw beslissing en heeft niets met die gebeurtenissen te maken. Laat los en laat. Hou goed je eigen kwaadheid in de gaten en wordt meester over je eigen woede, en laat, laat het gaan. Want als je dit niet doet zal het kwaad het overnemen, en heb jij niets meer te vertellen. Het zal de baas worden over jouw leven. Het zal steeds de kop op steken, in verontwaardiging want jij hebt altijd gelijk. Kun je het laten en kun je het laten gaan en er naar kijken? Dan pas word jij je eigen meester….
Alles leeft hier op aarde met een rede, alles heeft zin. Begrijp dat alle mensen die jij ontmoet in je leven hier ook zijn met een bedoeling. Als je dat begrijpt zul je nooit meer kwaad worden…

Niets op deze aarde is zomaar, of toevallig. Alles in het leven heeft zijn eigen tijd en zijn eigen plaats.

Toeval bestaat niet, het valt je toe, het kwam omdat je het naar je toe haalde. Daar ben jij verantwoordelijk voor, alles maar ook alles is belangrijk. Niet geleerd met de hersenen, ja wel van het leven in al zijn aspecten. Er is geen betere leraar, dan wat je hebt meegemaakt en hebt losgelaten.

Het verhaal van de twee handen ~ Marjo Dohmen

Nacht.
’t Was nacht.
Een nacht als vele andere en toch een andere nacht.
En op het plein, naast het huis, stonden de acacia’s.
Roerloos, als wilden zij de sterren die aan de takken hingen, niet verliezen.
En in de verte die geen verte was, aan een hemel die geen hemel was, hing bewegingloos de maan.
En alles was rust.
En in het huis naast het plein, in de kamer naast de acacia’s, zat de vrouw in stilte.
In haar stilte die tevens de stilte was van zovele anderen.
En ze hield het hoofd geheven, het lichaam recht en roerloos, de handen gevouwen in haar schoot.
En haar hoofd was in stilte, haar lichaam was in stilte, haar handen waren in stilte.
Maar er was geen stilte in haar.
En alles was onrust.
En in haar stilte, die tevens de stilte was van zovele anderen, begonnen haar handen, als maakten zij niet langer deel uit van haar, een eigen leven te leiden.