0 Running Fox Papers oktober 2004

Running Fox Papers

4e Jaargang nummer 25 ~ Oktober 2004 ~ Vergeving.

Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief

Citaat van de maand:

Vergeving maakt vrij.

Iemand van harte vergeven is iemand vrijmaken. We bevrijden de ander van een negatieve band die er tussen ons is.

We zeggen: ‘ik neem je je belediging niet langer kwalijk.’

Maar er is meer. We bevrijden ook onszelf van de last van ‘het beledigd zijn’. Zolang we de ander die ons gekwetst heeft niet vergeven, dragen we, nee slepen we die ander als een zware last met ons mee. Het gevaar is dat onze boosheid zich aan hem vastzet en wij onszelf alleen nog maar zien als zijn slachtoffer.

Vergeving is daarom niet alleen bevrijdend voor de ander, maar ook voor onszelf. Vergeving is de weg naar de vrijheid van de kinderen Gods.

Henri Nouwen.

~*~*~*~

Inhoud

Citaat van de maand Vergeving maakt vrij
Zoals ook wij aan anderen Hans Brockhuis
Najaarsovergave

Myriah Krista Walker

Respect Noh-rah
Vergeving Judith Brockhuis
colofon Hoe kan ik mij abonneren op deze papers?  


~*~*~*~

Zoals ook wij aan anderen...

Hans Brockhuis

As we forgive those…
Wie auch wir vergeben…
Comme nous pardonnons aussi a ceux…
Sicut et nos dimíttimus…
Come noi li rimettiamo…
Així com nosaltres perdonem…
Féi 'óaj fêl 'ássmìliss Chárbsills…
Kaip ir mes atleidžiame…
Miképpen mi is megbocsájtunk az…

Toen in november 2001 mijn eerste Running Fox Papers uitkwam, had ik als onderwerp vergiffenis uitgekozen. Kortgeleden kwam ik via een droom in contact met één van mijn lezers, Noh-Rah uit Vlaanderen, die mij een dag later een artikel doormailde dat de essentie van vergiffenis, het proces van vergeven, zo prachtig verwoordt. Je kunt het elders in deze nieuwsbrief aantreffen.

Toen ik haar artikel las, realiseerde ik mij dat ik indertijd niet helemaal tot de kern van de zaak was doorgedrongen, maar misschien is het ook wel zo dat mijn innerlijke we-Zen na die tijd een stapje verder is gekomen op het beoogde pad. Hoe dan ook. Ik bedacht mij dat er zich aspecten in het leven kunnen voordoen die op een andere manier dan toen aangestipt naar dit inzicht kunnen verwijzen. Dat wil ik vandaag graag met je delen.

Steeds weer komen wij ervaringen in ons leven tegen die het zouden rechtvaardigen om de 'ander' te vergeven. Vaak lukt ons dat niet of pas later, maar is het niet zo dat dat- of diegene die wij met de 'ander' aanduiden, deel uitmaakt van onszelf?

Wanneer wij dan in staat zijn, de moed hebben, om vergiffenis te schenken helpen wij niet alleen de ander maar ook onszelf én de kosmos om een stapje vooruit te gaan op het pad dat wij allemaal bewandelen.

Noh-rah zegt hierover het volgende:

“Vaak ‘zien’ we dat wanneer we zaken loslaten, vergeven, alles echt wordt opgelost.
Inzicht verkrijgen we dan door In-Zien. We zien iets In, door naar binnen te gaan. Daar binnen zien we dat al deze stukjes waar we het zelf zo vaak moeilijk mee hebben niets meer dan reflecties zijn. De ander spiegelt ons voor waar wij nog geen vorm aan hebben kunnen geven. Heb ik gelijk als ik zeg dat we alleen dat begrijpen - en daardoor kunnen vergeven- wat we zelf kunnen ervaren?”

Toch kun je een heel enkele keer het geluk smaken iets te leren begrijpen zonder dat daar een ervaring aan ten grondslag ligt. Maar misschien is het wel zo dat die ervaring dan op een andere wijze tot ons is gekomen. Noh-rah zegt dan:
“Misschien wel doordat we ons simpelweg iets ‘her-in-neren’ wat al diep in ons lag opgeslagen?”

En dan zijn we, vanuit dit perspectief gezien, meteen bij de kern aangekomen. Op dit punt aangekomen is het verleidelijk je te verliezen in allerlei filosofieën, maar beter is het om één en ander te illustreren met voorbeelden.

Ik verwijs dan natuurlijk in de eerste plaats naar het artikel van Noh-Rah, die op ontroerende wijze de evolutie in de communio met haar vader verwoordt. Vervolgens is daar het prachtige verhaal van Myriah Krista Walker dat ons schetst hoe het loslaatproces van een eenvoudig boomblad – wijzelf - zich voltrekt en die uiteindelijk ontdekt dat de ultieme vergiffenis ligt in het moment dat wij in staat zijn om alle oude gevoelens los te laten en de omstandigheden die deze hadden veroorzaakt. Dat wij geen afscheid van het ‘oude’ wilden nemen, dit ons belemmerde te vergeven en wij onszelf aldus in de weg stonden te groeien.

Tenslotte is daar het verhaal dat eigenlijk door onze overleden dochter Judith is geschreven. Het is een tedere getuigenis van iemand die slechts gedurende negen maanden, in de moederschoot, het leven op deze aarde heeft mogen smaken en die ons meeneemt naar die plaats ‘voorbij de sluiers’ waar zij op dit moment vertoeft. Vanuit dat perspectief leert zij ons liefdevol omgaan met vergeving.

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~

Najaarsovergave

Myriah Krista Walker

Voordat we beginnen; een kort verhaal. De Winden der Weerstand veroorzaakten tegenwind in mijn persoonlijke leven. Maar toch. Misschien was het alleen maar ikzelf, die weerstand bood en me niet overgaf aan het waaien van de wind.

Het is als de herfstbladeren die zich vast blijven klampen aan hun nu sluimerende boom, ontbloot van alles behalve hun gekleurde tinten, terwijl hun laatste kern losbarst. Want nu versnellen de Herfstwinden hun reis naar de Aarde. En ook ik moet me her-inneren me over te geven aan het Pad dat begint aan het einde van mijn tenen en die weg is zoals altijd onderhevig aan verandering.

Ik kan de gave van deze nieuwe en onverwachte reis niet zien als ik me blijf vastklampen aan het oude. De Herfst gaat over het laten gaan van datgene wat oud en stervend is en niet langer nuttig. Bladeren verwelken, re-formeren zich en scheppen een verschuiving, daarbij de komende voorjaarsgroei voedend met de mineralen van ondervinding en volwassenheid. Waarschijnlijk zal het uitzicht vanaf de grond niet zo subliem zijn als die hoog vanuit de boom, maar wellicht kan er Moederlijke Troost worden gevonden op de Terra Firma, de Vaste Grond. Waar de genoegens van kleine reeën, die voorzichtig tussen mij en mijn broeders en zusters huppelen, mij opwekken als ik me maar kan laten gaan en me overgeven.

vervolg

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~

Respect.

Door: Noh-Rah; 5 juni 2004

Mijn tijd is weer aangebroken, Mijn Tijd, letterlijk. Tijd die ik nu en dan nodig heb om tot in-keer te komen, naar binnen te gaan en mijn lichaam en geest te zuiveren.
We kennen dat wel, nu en dan breekt er een tijd aan waarin je ietwat gedwongen wordt vanuit je gevoel, via Stilte en Afzondering weer helemaal tot jeZelf te komen.
Als die tijd er is, trek ik ook Mijn Grenzen. Dan zeg ik beleefd tegen alle vrienden en familie: “dank voor dit aanbod, maar ik neem nu tijd voor mezelf.”


Door helemaal op jeZelf te Zijn luister je met heel je hart naar wat er allemaal gebeurt rond-om -en in je. Je ordent je gedachten waar je omwille van drukke weekdagen vaak niet aan toe komt. Je krijgt inzichten in allerlei (groei)processen die er spelen.

Nog niets of niemand heb ik gehoord vandaag, buiten de Stem der Stilte. Een Stem die zonder woorden zoveel duidelijk maakt. Ik wandel langs de dijk, zet me neer op het strand en geniet van de wind die alles lijkt mee te nemen wat op dit moment niet bij Me hoort. Ik kijk naar de kinderen die op het strand spelen, de boten die voorbij varen en ik word heel bewust dat zaterdag niet voor iedereen een vrije dag betekent.
En ik ervaar Dankbaarheid voor dit moment.


Vervolg

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~

Vergeving

Judith Brockhuis.

Ha die Papa.

Vergeving is een concept dat vele aspecten kent. Je weet zelf maar al te goed, papa, dat het voor jou en voor mama heel erg moeilijk is geweest om te accepteren dat ik – de ziel die zo’n korte tijd Judith is geweest – er was en plotseling toch niet meer was . Dat heeft jullie beiden heel veel verdriet bezorgd en datzelfde is het geval in andere situaties waarin zich vergelijkbare zaken afspelen. Naast het verdriet veroorzaakt zoiets bij de betrokkenen woede, ongeloof, verbazing en nog een groot aantal andere emoties die moeilijk of in het geheel niet in woorden zijn te vangen.

Zoiets is meer dan begrijpelijk. Vooral de moeder, die haar kind gedurende negen maanden tegen haar hart in haar eigen lichaam heeft gedragen, die het kind van voedsel, aandacht en liefde heeft voorzien, die de bevalling heeft moeten doorstaan. Die moeder wordt in één klap beroofd van iets waarnaar zij zo zeer heeft uitgezien. Het is een enorme schok voor haar dat de gang van zaken ineens heel anders blijkt te zijn dan vooraf was ingeschat.

Ook de vader en de eventuele broertjes en zusjes krijgen natuurlijk hun deel mee van het trauma dat sterven in het algemeen en op zo’n ongelegen moment in het bijzonder, brengt. Partir est mourir un peu, zeggen de Fransen en in analogie daarvan kun je zeggen dat sterven ook een beetje afscheid nemen is, want dat is het. Voor de achtergeblevenen is het sterven iets onverbiddelijks, iets onomkeerbaars, iets wat niet valt terug te draaien. En dat is iets waar de mensheid in zijn algemeenheid moeilijk mee om kan gaan. De mens zal altijd blijven zoeken naar iets om de gang van zaken voor zichzelf, voor zijn familie, voor zijn landgenoten, te verbeteren, te zorgen dat het soepeler loopt, of domweg terug te draaien. In het geval van sterven is dat niet mogelijk. Doodgaan is de enige zekerheid op aarde, maar wanneer je de mogelijkheid hebt om dat vanuit een breder perspectief te bezien, zul je beseffen dat het wel degelijk mogelijk is om aan het sterven ‘iets te doen.’ En dat, onder andere, is vergeving.

vervolg

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~