0 Running Fox Papers augustus 2010

Oordeel

    10e Jaargang nummer 74
veer

Citaat voor deze nieuwsbrief:

-- Een oordeel kan je weerleggen
Een vooroordeel nimmer…

Inhoud

Citaat van de maand Marie von Ebner-Eschenbach
Introductie Hans Brockhuis
Regen De Nada Kronieken, deel 66
Voorbij de rivier De Nada Kronieken, deel 20
Het avontuur van het leven Hans Brockhuis
Oeps, toch weer een oordeel Maandelijkse column van
Simone Awhina
Oordelen, vooroordelen en veroordelen Aloah Saphon
Laat ons Mens zijn Nora Pelgrims
Vader onder de vaders Roely Anema
De Roos Ik Ben Myriah Krista Walker
De Oude boom Dineke Brouwer

Ganzenveer

Introductie

Laatst plaatste een zekere A.D. onderstaande reactie in het gastenboek van mijn website; zoals je je misschien wel  kunt voorstellen heb ik het omiddellijk verwijderd:

"[…] mócht het allemaal waar zijn: het zal mijn tijd dan wel duren. Hoewel; ik vind het allemaal grote onzin en lariekoek. Net zoals ‘oproepen en spreken met geesten’ en al die vele overige zweverige toestanden die geproduceerd worden via door cannabis en lsd verziekte breinen van doorgaans werkschuw tuig. Jammer!"

Een beter voorbeeld van ‘oordeel en vooroordeel’, het thema van deze nieuwsbrief, is nauwelijks te bedenken. Ook deze maand zal dit boeiende onderwerp door een aantal schrijvers op hun eigen (v)oordelige wijze worden bekeken. Ik wijs je nu al op de – noem het een prijsvraag - mogelijkheid aan het hoofdartikel: ‘Regen’ op jouw eigen wijze een eind te breien. Ik ben heel benieuwd wat dat voor oordeelkundige vondsten  gaat opleveren.

Running Fox wenst jou deze maand veel goede beoordelingen toe!

Regen

Regen ~ De Nada Kronieken, deel 66

Wie maakt dit avontuur zonder ontknoping af? Laat je fantasie de vrije loop en kijk, voor meer info, onderaan dit artikel. Misschien wordt jouw verhaal wel gepubliceerd op Running Fox en Spiritueel Magazine Online. De schrijver of schrijfster van dit verhaal ontvangt daarvoor gratis mijn boek: 'Het Avontuur van het Leven.'

Het voelde alsof die onophoudelijk doorgutsende regen al zijn poriën waren binnengestroomd. Moederziel alleen was hij. Niemand waagde zich buiten. Er lagen geen plassen meer op straat. De straten waren rivieren geworden; de pleinen meren; de vijver in het park was buiten zijn oevers getreden en alle bomen stonden onder water.

Nat was hij en huiverig. De kou had bezit van hem genomen. Hij wàs kou; hij wàs water; hij wàs huivering. De straatlantaarns spiegelden zich in het water en terwijl de kletsnatte regen in zijn gezicht priemde had hij nog maar één gedachte. Hij moest hieruit. Vlakbij, herinnerde hij zich, was een overdekt winkelcentrum, daar kon hij misschien wel schuilen. Maar toen hij daar was aangekomen bleken er grote ijzeren hekken voor de deuren te zijn geschoven en de parkeergarage was onder water gelopen.

Verderop maar weer. De klok van de nabijgelegen katholieke kerk sloeg twaalf. Hij veerde op, misschien kon hij daar wel schuilen. Helaas zaten de grote deuren potdicht, maar toen hij achter de kerk ging kijken zag hij dat er in de pastorie een lichtje brandde. Hij had geluk, de achterdeur stond open en toen hij die op een kiertje had geopend en hard “volluk” had geroepen, duurde het een poosje maar uiteindelijk kwam er een jonge vrouw met een angstig gezicht, bangig om de hoek van de binnendeur kijken wat er gaande was.

Rivier

Voorbij de rivier ~ De Nada Kronieken, deel 20

“En nu, geliefde, vraag ik je om aan je nieuwe leven te beginnen. Groet alle mensen die hier verzameld zijn en zeg ze dat je hen van nu af aan op een andere wijze tegemoet zal treden. De weg van de plaats voorbij de rivier…”

Je loopt door een bos. Soms is het warm; soms is het koud. Je bent op blote voeten, maar de grond is van tijd tot tijd ongelijk. Stenen liggen op je pad en zo nu en dan lijkt het spoor te zijn verdwenen. Toch zijn er ook tijden langs je pad dat alles mooi en goed lijkt; dan is het spoor bemost met hier en daar bloemen en je kunt de vogels hun wonderbaarlijke liederen horen zingen.

Je draagt een rugzak. Er zitten drie dingen in. Het eerste is voedsel, want het kan zijn dat je geen voedsel zal kunnen vinden. Ten tweede zijn er laarzen voor wanneer de weg te glibberig wordt, of overgroeid met doorns en bossages, zodat je je voeten zult kunnen beschermen.

Het derde, de zwaarste last die je meedraagt, is je verleden. Op sommige van de spullen uit het verleden in je rugzak kun je met tevredenheid terugkijken. Toch zijn er andere dingen die je met schaamte of zorg vervullen, of zelfs wanhoop, en je vindt het niet prettig je deze dingen te herinneren. Er zitten zelfs zaken vanuit het verleden in de zak die je vergeten lijkt te zijn. Misschien hebben zij al te zeer een indruk op je ziel achtergelaten, en daarom schijnen ze te zijn verborgen in de nevel van vergetelheid.

Avontuur van het Leven

Het avontuur van het leven ~ Hans Brockhuis

Op zoek naar een cadeau voor verjaardag, kerst, sinterklaas, of misschien wel voor jezelf? Bestel nu je exemplaar, voorzien van signatuur èn persoonlijke boodschap, rechtstreeks bij de auteur. Dat kan eenvoudig via dit bestelformulier. Het boek is ook verkrijgbaar in de reguliere boekwinkel, de uitgever èn bij bol.com.

" Wat is het leven anders dan een avontuur. Een reis langs allerlei plaatsen, gebeurtenissen en ontmoetingen. Wat komen we tegen, met wie gaan we om en bovenal wat doen we er mee. Leven we het leven uitsluitend als een reeks gebeurtenissen die aan ons voorbijtrekken of proberen we elk voorval te duiden, doen we er iets mee en gaan we dan voort met het gevoel iets geleerd te hebben? In de praktijk zal het erop neerkomen dat ieder zijn eigen wijze interpretatie geeft aan alles wat aan hem voorbijtrekt.'

 

 

Oeps, toch weer een oordeel

Maandelijkse column door Simone Awhina

© oktober 2010 

Een oordeel hebben zegt meer iets over jezelf dan over het onderwerp van je oordeel. Ja, ja, ik weet het, doorzie het, ben mij er (meestal) van bewust als ik aan het oordelen ben en corrigeer mezelf dan zo snel mogelijk, maar soms, zo af en toe, schiet er zomaar eentje tussendoor. Het oordeel, de mening is er, nog voordat ik er erg in heb.

Zo waren mijn lief Yme en ik heerlijk op vakantie in Frankrijk. We hadden het plan opgevat om een deel van de Katharen route te gaan lopen, maar toen deze toch een stuk inspannender bleek dan gedacht, hebben we op een gegeven moment besloten om verder te liften naar ons reisdoel: de Mont Segur. We hadden geluk, meestal stopte er een auto niet lang nadat de duim opgestoken werd en zo kwamen we steeds weer een stukje dichterbij ons einddoel. Opgepropt in een klein, oud peugeootje met zijn vijven, maar ook heerlijk weggezakt in de lederen bekleding van een luxe Jaguar met vrouwelijke chauffeur die ons de oren van het hoofd kletste.

Oordeel

 

Oordelen, vooroordelen en veroordelen

© 2010 - Aloah Saphon

De auteur is via Facebook bereikbaar.

Sinds een zevental jaar krijg ik op de gekste momenten ingevingen. Veelal zijn het kernachtige verwoordingen die richting geven aan mijn spirituele groei. Ik noem ze Zendingen, of zoals iemand mij ooit fijntjes uit de doekjes deed: Zen-dingen. Persoonlijk vind ik die woordspeling treffend. Hieronder wat bedenkingen. Het is mijn waarheid. Maar is het ook de uwe? Dè waarheid bestaat niet, een waarheid wel. Deze tekst hieronder is slechts één waarheid. Misschien vormt dit ook voor u stof tot nadenken. Laat me je meenemen naar mijn ‘droomwereld’…

De laatste maanden merkte ik op dat bepaalde thema’s in die ‘Zendingen’ affiniteit hebben met de onderwerpen die Hans Brockhuis in zijn maandelijkse nieuwsbrief hanteert.
Zoals je waarschijnlijk wel weet, noemen we dergelijke gelijklopende los van elkaar staande gebeurtenissen synchroniciteiten. Dergelijke gebeurtenissen, aan te vullen met déjà vues en toekomstbeelden, zijn bij vele mensen aanleiding om vraagtekens bij het leven te stellen. Hoe echt is het leven? Leven we in een illusionaire omgeving?

Laat ons mens zijn ~ Nora Pelgrims

Laat ons stilstaan en elke pijn in de ogen kijken. Hierin bevindt zich diepe spiritualiteit. Niet ‘enkel’ de momenten waar wij mediteren en geestelijk voer tot ons nemen die onze Ziel doet ademen, maar waarlijk ‘OOK’  stil staan en stil zijn bij alle weerstanden die we proberen te ontwijken…. Pas dan leven wij volgens een door ons zo geliefd Hermetisch principe….

Adam & Eva


  Have you ever Truly Smelled the sweet taste of death and been aware that it is nothing to fear for…?
Have you ever Truly Touched the core of Being, where all is Whole and Peace is what you Are…?
Have you ever Truly Longed to be Freed from All physical Experiences…?
Have you ever been Truly Aware that a ticket to such a place is easy to reach…and only Consciousness can prevent you from grabbing it…?
Have you ever Truly…
Only then my friend… Thou  shall not longer judge me for my thoughts
.
 

midden

Olijfboom

Vader onder de vaders ~ Roely Anema

...Op dat moment is er niemand gelukkiger dan de boom. Voor het eerst in zijn nog geen honderdjarige bestaan heeft hij kunnen laten zien dat hij het werkelijk waardig is om de fakkel te dragen die door de hele ontstaansgeschiedenis van de natuur heen,  altijd gedragen is door al zijn voor-ouders.

Vele eeuwen terug is er ergens in de bergen van Zuid Spanje een klein huisje gebouwd met de stenen, het zand en het water uit de directe omgeving. Het is maar klein; precies genoeg voor één vrouw.
Het huis bestaat nog steeds. Het is door de tijd iets uitgebreid met een broodoven en een stal voor een kleine ezel. Niet veel dus, net genoeg. Het ezeltje was voor de laatste bewoonster vermoedelijk een manier om zich op de steile berghellingen te kunnen verplaatsen toen vanwege haar hoge leeftijd het lopen steeds moeilijker ging.
Het huisje laat nu niet veel meer van de oude robuuste glorie zien. Het dak is eraf, muren zijn deels door verwaarlozing ingestort en de plekken waar raampjes en een deur gezeten hebben tonen zich als een gerafelde open wond.
Wie echter naar binnen gaat en de tijd neemt om de kracht en de puurheid van de woning in zich op te nemen, weet dat dit huisje gebouwd is om oneindig door te leven. Van generatie op generatie door alle geschiedenissen heen.  

Het huisje heeft nooit alleen gestaan. Om het huisje heen bevinden zich nog steeds hele oude olijf- en amandelbomen. 
Deze bomen zijn niet zo oud als het huisje zelf. Toch weten ze wel de totale geschiedenis van dit huis en zijn bewoners te vertellen. De bomen waar zij een nazaat van zijn hebben namelijk hun levenservaringen en kennis die ze op deze plek naast het huisje hebben opgedaan, overgedragen aan iedere vrucht die aan hun takken tot leven is gekomen.
De levenservaring van de voorouder-bomen is voor heel veel mensen sterk waar te nemen in de smaak van de olie die al generaties achtereen wordt gemaakt van de geoogste vruchten.

midden

Roos

De roos Ik Ben ~ Myriah Krista Walker

...De volgende keer als het leven te moeilijk wordt, her-inner je dan hoe de Hemelse Handen Jou bekijken. Als een veel-bladige Roos. Met een schoonheid zonder weerga.

Wat als...

Er veel helpende Handen waren geplaatst bij je eigen handen. Die je opwaarts gericht hielden, je zegenden, je aanMoedigden. Deze Hemelse Handen beroeren je als onzichtbare bloemblaadjes van Zegening en Liefde.

De energie van deze Hemelse Handen brengen de vibraties van Waarheid in Jouw we-Zen. Iedere cel in Jouw lichaam trilt van Goddelijke Liefde.

Stel je voor dat vele Hemelse Handen je vasthouden, zoals de bloemblaadjes van een Roos het dierbare centrum omringen. Dit dierbare centrum Ben Jij. Jouw bewuste Goddelijke Zelf.

Misschien voel Jij je gesterkt door deze aanraking. Of misschien stromen je tranen over en bevochtigen daarbij je blaadjes als dauw. Soms doet de aanraking van Goddelijke Liefde je schreien, maakt het dat je innerlijke Heilige Graal geledigd wordt. Jouw tranen helpen om de energie van het Geheel te reinigen. Laat je tranen langs de stengel van de Roos Ik Ben naar beneden vloeien.

midden

Oude boom

De oude boom ~ Dineke Brouwer

...De jonge bomen dankten de Aarde, de Zon, de Wind en de Beek en hieven gezamenlijk hun jonge takken naar de Boom omhoog.
Ze omstrengelden voorzichtig hun grote vriend, want ze wisten dat ze elkaar allemaal nodig hadden om te kunnen groeien.
Zo was het toch?

Donker en eenzaam stond hij daar.
Zijn kale en afgestompte takken staken dor en droog af tegen de heldere bovenlucht.
De Oude Boom had alle moed verloren, wat duidelijk zichtbaar was….

De jonge bomen om hem heen riepen hem bemoedigend toe: “Grootvaderboom! Kijk om je heen en voel de zon. Jij bent groter en sterker dan wij en je staat daar maar somber te zijn.”
Ze keken allemaal in verbazing omhoog.
De Oude Boom zuchtte en zei moedeloos: ”Maar zien jullie dan niet hoe dor ik ben en zonder bladeren. Kijk naar mijn bast. Donkerbruin en hard. Er is geen leven meer in mij. Ik heb de moed niet meer en geen fut om de sappen uit de aarde omhoog te trekken.”

De jonge bomen met hun lichte stammen en zachtgroene blaadjes hadden de oude boom altijd bewonderd om zijn robuuste uiterlijk. Ook vanwege zijn kracht in het trotseren van de stormen die het bos soms teisterden. De zware sneeuw die hij elk jaar op zijn takken droeg. Dat vertelden ze hem om hem te bemoedigen.
“Ik weet het,“ zei de Oude Boom. “Maar jullie jongeren kijken alleen maar naar de buitenkant, het uiterlijk. Ik breng immers geen vruchten meer voort zoals jullie. Ik ben ziek van binnen. Toch zijn er bomen die veel ouder zijn dan ik die volop leven voortbrengen; die zijn nog vol bezieling en vitaal, maar kijk naar mij, oud en afgeleefd.

midden