0 Running Fox Papers november 2005

Running Fox Papers

5e Jaargang nummer 34 ~ november 2005 ~ Kwetsbaarheid

Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief

Citaat van de maand:

Kwetsbaarheid

Toen we kinderen waren, dachten we dat wanneer we groot zouden zijn, we niet langer kwetsbaar waren. Maar het volwassen worden houdt in dat je je kwetsbaarheid accepteert. Het leven houdt in kwetsbaar te zijn.

Madeleine L'Engle

~*~*~*~

Inhoud

Citaat van de maand Kwetsbaarheid
Ontvankelijk Voorwoord door Judith
Kwetsbaar

Hans Brockhuis

Walk Tall and softly Nora
Herfst Marjo Dohmen
De ui, het kristal en de dolfijn Anita Boom
Advies Suzanne Degnats
De tuin Myriah Krista Walker

Ontvankelijk

Het is niet minder dan een klein wonder wanneer een mens op een goed moment zijn ontvankelijkheid de vrije teugel weet te geven, zich kwetsbaar opstelt en zijn gevoeligheden voor één keer op een zijspoor zet, daarbij de conditioneringen van het dagelijkse leven omzeilend.

Zulke momenten zijn goud waard. Zowel voor het individu, als ook in uitgebreide zin voor moeder aarde en in het universum. Dergelijke gouden momenten brengen in alle sferen steeds weer een blij gevoel teweeg. Een gevoel dat ons eraan herinnert dat het leven op aarde, met al zijn valkuilen en strikken, niet altijd gemakkelijk is en als zodanig een prachtige leerschool is

Dan weet er steeds weer iemand zich te ontworstelen aan het creatieve, sociale en mentale keurslijf, is een ogenblik helemaal zichzelf, geeft zichzelf volledig bloot, en maakt op zo’n moment aan zichzelf en aan alle aanwezigen, aan beide zijden van de sluiers, duidelijk dat het nog steeds, en in steeds toenemende mate, mogelijk is om zijn en onze kracht aanschouwelijk te maken.

Deze universele kracht helpt ons om voort te gaan op de weg en maakt het mogelijk om het individu, de wereld en het universum verder omhoog te tillen naar de vervulling van ons aller streven.

Ik wens jou daarbij heel veel bijval.

Judith

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~

Kwetsbaar

Hans Brockhuis

Laatst droomde ik een levendige droom over een bijeenkomst in het Hervormde kerkje te Zwaag. Stel je voor; een vijftigtal toehoorders in een grote kring op het koor van die kerk en allemaal gefocust op datgene wat Ellen Sombroek met ons deelde.

Tijdens de bijeenkomst vroeg Ellen aan schijnbaar willekeurige toehoorders iets aan de avond bij te dragen. En zo gebeurde. Onvermijdelijk in een droom als deze kwam ook ik aan de beurt. Ellen hield mij een microfoon voor en verzocht me een kort verhaal te vertellen. Mijn bijdrage zou – net als die van de anderen – deel uitmaken van een uitzending die binnenkort door radio West-Friesland zou worden uitgestraald.

Nu beschouw ik mijzelf niet als een begaafde spreker; laat mij maar schrijven. Dus moest ik wel even slikken toen mij die vraag werd gesteld. ‘Kom op’, werd mij echter te verstaan gegeven. ‘stel je eens kwetsbaar op; het wordt vast een mooi verhaal’.

Ik stak van wal, hoewel dat in dit verband niet helemaal een juiste omschrijving is, omdat het over een treinreis gaat. Als zestigplusser, en in het bezit van een OV jaarkaart, beschik ik over 7 vrije reisdagen per jaar. Op de dag waarover dit verhaal gaat besloot ik op elk station waar ik aankwam, steeds in een willekeurige trein te stappen; degene die het eerst zou vertrekken in de algemene richting waarin ik zou reizen. In dit geval was dat zuid-oost. En zo kwam het dat ik via Breda, Eindhoven, Sittard en Heerlen uiteindelijk op het stationsplein te Aken terechtkwam, waar ik mij enigszins vertwijfeld afvroeg wat ik hier deed. Tijd om deze prachtige stad uitgebreid te bezoeken was er niet, want ik moest ook nog weer eens terug zien te komen.

vervolg

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~

Walk Tall and softly

Nora

Woelige tijden zijn het, merk jij dat ook?

De Wereld rondom ons lijkt in een stroomversnelling allerlei fases te doorstaan. Dan bedoel ik de Wereld met al wat daarbij hoort, onze Moeder Aarde die ons duidelijk maakt dat het Nu de tijd is om anders met Haar om te springen, zuiniger en zuiverder, maar ook met al wie en wat Zij Voedt.
En we weten dit, de tijd van Zuiveren is Nu. Willen we op ‘de 2012 boot’ inschepen, dan zullen we in Liefde hard aan ons Zelf moeten werken.
En dat wat je weet, doe je dan ook Nu. Het “do it right, and do it right now” principe.

Als we om ons heen kijken zien we dat er heel wat vanuit de oppervlakkigheid naar de Opper-Vlakte tevoorschijn komt.
Nieuwe informatiebronnen bereiken de Wereld, we krijgen de kans om niet alles te slikken wat de media ons voorgeschoteld en denken op een kritische manier na over wat nu Onze Waarheid net is, wat ze betekent en hoe wij van hieruit weer onze bijdrage van Binnen naar Buiten brengen.

vervolg

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~

Herfst door Marjo Dohmen

 

Ik ben een blad, een eikenblad. Ik ben groen en glanzend.
Ik hing in een boom, aan een tak die ik als de mijne beschouwde.
De boom was mijn houvast, de tak mijn toeverlaat.
Ik was veilig. Niets kon mij gebeuren.

Ik ben een blad, een eikenblad. Ik ben groen en glanzend.
Ik hing in een boom, aan een tak die ik als de mijne beschouwde.
Toen kwam de wind. Raakte mij aan.
Haalde mij uit mijn evenwicht. Gooide mij ondersteboven.
En de tak die ik als de mijne beschouwde, liet me los.
De boom heeft me uit handen gegeven.

Ik ben een blad, een eikenblad. Ik word geel en bruin.
Alles doet pijn. Alles trekt samen in mij.
Ik lig gekromd van uiteinde naar uiteinde.
Er gebeurt iets in mij waar ik geen vat op heb.
Mijn boom gaf mij uit handen.
De tak die ik als de mijne beschouwde, liet me los.
Verdriet haalt het leven uit me weg.

Ik ben een blad, een eikenblad. Ik word dun en broos.
Ik word doorschijnend.
Licht van de hemel gaat door mij heen naar de aarde.
Regen valt op mij, door mij, doordrenkt mij.
Ik val uit elkaar. Ik word één.
Eén met het licht, één met de regen, één met de aarde.
Ik ben niet langer iets. Niet langer niets.
Ik ben in alles en alles is in mij.
Ontreddering is redding geworden.

Ik ben een blad, een eikenblad. En jij?
Ik noemde je boom. Ik noemde je tak.
Ik heb je als de wind ervaren.
Nu weet ik, je bent een blad, een eikenblad.
Soms worden we samen dun en broos.
Soms vallen we samen uit elkaar in de aarde.
Licht gaat door ons heen. Regen doordrenkt ons.
Wij worden één. Eén met het licht, één met de regen.
Eén met de aarde. Eén met elkaar.
Wij zijn in alles en alles is in ons.
We zijn even eeuwigheid geworden.

Ik ben een blad, jij bent een blad.
En weer zullen wij zomeren.

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~

De ui, het kristal en de dolfijn

Anita Boom www.bewustwording.org

Iemand stelde me de vraag of we nu werkelijk ‘klaar’ waren met allerlei issues. We pellen de ui laag voor laag af om van diverse zaken die ons ogenschijnlijk tegenhouden af te komen. Het gaat wel niet meer over ons, maar we voelen nog steeds heel veel en hoe verhoudt zich dat nu tot het transformeren en het leren? Hoe staat het met het idee dat we nu juist op aarde zijn om te leren en onze levenslessen op te doen?

Dit jaar maart was ik in Spanje en channelde Saint Germain in een groep. Hij gebruikte het voorbeeld van de ui om de transformatiedrang aan te geven. Hierbij werd het idee geopperd dat je laag voor laag van de ui afhaalt. Iedere laag staat garant voor iets dat dient te worden getransformeerd. Hij vertelde dat we laag voor laag een ui afpellen terwijl we simpelweg de mogelijkheid hebben om hem in één keer plat te slaan.

Het is alleen niet makkelijk om weg te stappen van het transformeren en alle drama’s in het leven nog een keer doorvoelen om uiteindelijk tot een heerlijk gevoel van openheid en nieuwe levenskansen te komen. Het lijkt een verslaving te worden.

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~

Advies Suzanne G. Degnats

Blaas niet zo hoog van de toren
dat je geen zuivere toon meer aanblaast.

Bedenk dat een collectief bewustzijn
Je net zo kwetsbaar maakt als zij die jij veroordeelt.

Ontdek eerst de krijger in jezelf
En maak hem je eigen idool.

En denk eraan dat de ultieme nederlaag
Onderschatting van je vijand is.
En de ultieme overwinning
Dankbaarheid is.

En tot die tijd, blijf nederig.

Want het hart dat geaard is en de grond raakt
Is het hart dat met de engelen vliegt.

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~

De tuin

Door Moeder Aarde en Myriah Krista Walker

 

Het was een serie nare dromen die er toe leidde dat wij deze meditatie creëerden. In moeilijke tijden, als kind, vroeg ik om mijn moeder. Het waren haar armen die mij troostten, haar woorden die mijn innerlijke vrees wegnamen, haar hartslag die mijn angsten wegwuifden.

Toen mijn moeder overging, werden zij en ik Eén. We begonnen ons te herinneren hoe het was om een aspect van de Moeder Aarde te zijn, want we zijn ALLEN Eén. Ik ben altijd in gesprek geweest met de Moeder Aarde sinds ik een kind was. Vaak verscheen ze mij in dromen en later begon ik Haar Wijsheid door te geven. Nu is mijn eigen Moeder slechts een andere reflectie van het geheel.

De Aanwezigheid van de Moeder is altijd beschikbaar. We lopen en leven op een rond beeld-werk, een spiegel van de Moeder. Onze lichamen werden gecreëerd vanuit Moeder/Vader God/Godin en aldus is de Moeder energie verweven in de vezels van onze we-Zens. We zijn nimmer zonder Moederliefde.

vervolg

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~