0 Running Fox Papers oktober 2006

Running Fox Papers

6e Jaargang nummer 42 ~ november 2006 ~ Stilte

Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief

veer Citaat voor deze nieuwsbrief:

Wie mij tegemoet gaat...

Wie Mij tegemoet gaat in de stilte van zijn Hart,

zal Mij ontmoeten.

Jakob Lorber

(Deze woorden zijn door Jakob Lorber (1800 - 1864) ontvangen als goddelijke openbaring door het innerlijk woord.)

Een Schat aan inzichten

Inhoud

Citaat van de maand Wie mij tegemoet gaat...
Het fenomeen stilte Hans Brockhuis
Abigail

Hans Brockhuis; De Nada Kronieken, deel 36

De stilte van niet-gedachten Myriah Krista Walker
In het licht van de donkere tunnel Klaas Dijkstra
Mijmeringen over stilte Yvette Leidelmeijer
Stilte Ineke van der Linden
In de wijdse oceaan der stilte Hans Brockhuis
Stiltewandeling Maria Groot


Het fenomeen stilte ~ door Hans Brockhuis

De aanleiding om voor deze nieuwsbrief als thema ‘stilte’ te kiezen, was de stiltewandeling op 22 oktober, georganiseerd door Caroline Groeneveld van Modron coaching en mijzelf.

Deze wandeling – met stiltegebod – was een unieke ervaring. Verschillende deelnemers getuigen daarvan in de artikelen die zij daarover hebben geschreven. Ik verwijs je daar graag naar. Gelet op het enthousiasme van de deelnemers én op de ambities van Caroline en mij, willen we in de toekomst vaker van zulke stiltewandelingen organiseren. Via de nieuwsbrieven van Modron en Running Fox zullen wij jou daarvan op de hoogte houden.

Maar wat is stilte eigenlijk? Nadenkend over dat fenomeen stuit ik op de filosofische vraag of stilte eenvoudigweg het ontbreken van geluid is (passief), of dat stilte een daad, een handeling op zichzelf is (actief). Deze vraag is niet zo eenvoudig te beantwoorden.

Om te proberen tot een gefundeerd antwoord te komen lijkt het mij noodzakelijk om zelf stil te worden, te proberen om die stilte op me te laten inwerken, stilte te ervaren en dan proberen gewaar te worden of die stilte aanvoelt als een handeling of als iets neutraals, iets waarbij elke actie afwezig is.

Het lukt me niet om daarop een afgewogen antwoord te krijgen. Is stilte natuurlijk en rustgevend, of kan het ook als beklemmend of bedreigend worden ervaren? Dat hangt natuurlijk vooral van de omstandigheden af. Van jezelf, zowel als van je omgeving. Bestaat stilte niet? Is stilte een illusie? (ervaring), of is stilte iets wat je nooit hoort (handeling), want er is altijd wel ergens geluid. Al is het alleen maar je hartslag of het ruisen van je eigen bloedsomloop.

Hoe het ook zij, voor mij is stilte, of die nu wel of niet absoluut is, een noodzakelijk rustpunt in het steeds hectischer en luider wordende leven van alledag. Is het dan belangrijk om wetenschappelijk te kunnen aantonen wat stilte is en wat niet? Het antwoord hierop moet ontkennend zijn, want alles wat ik wil, is om passief in de stilte van mijn hart te geraken. Om actief te proberen om mijn geest passief te krijgen waardoor ik dichter kom bij datgene wat voor mij belangrijk is, om te kunnen communiceren met de andere wereld, om God te ontmoeten, om mijzelf te leren kennen.

Daarom is deze nieuwsbrief gewijd aan de stilte van het hart, aan het één worden met moeder Aarde, aan de kennis van het Zelf.

Running Fox wenst jou hele mooie stille uren toe.

N.B. Via het internet stuit ik op de z.g. stiltesite. Allerlei wetenswaardigheden over stilte passeren hier de revue; het is werkelijk interessant wat op die site wordt geboden.

Abigail De Nada Kronieken, deel 36

door Hans Brockhuis.

Langzaam kwam Abigail tot zichzelf. Ze merkte dat ze op de grond lag en rechtstreeks in het schijnbaar lachende gelaat van Rhiannon de Moedergodin keek. Het was volle maan! Maar het was allemaal erg verwarrend. Het ene ogenblik bevond ze zich nog in de grote keuken van Athlone castle, het volgende moment lag ze hier in de vrije natuur. Er was duidelijk een stuk uit haar geheugen gewist. Omdat het eind oktober was en nogal fris had ze het ook tamelijk koud. Verder had ze een stekende hoofdpijn, overal spierpijn en haar benen zaten vol schrammen. Kortom, ze voelde zich belabberd.

Ze ontdekte dat ze in het struikgewas van een hulstbosje lag, met haar hoofd op een grote platte steen die allerlei tekens bevatte die ze niet kon thuisbrengen. Ze voelde eens aan haar hoofd. H’m, er zat een behoorlijke bult op die er eerst niet was. Bovendien was haar jurk gescheurd en zat ze onder de vuile vegen.

Wat deed ze hier in Godsnaam, hoe kwam ze hier? Honderd vragen spookten door haar hoofd. Ze keek eens naar de maan, maar die wist het ook niet. Een vleermuis die voorbij klapwiekte, evenmin. Toen hoorde ze de liefdevolle stem in haar hoofd, die haar al sinds het moment dat ze haar beide ouders had verloren, in een grote brand ongeveer vijf jaar geleden, in moeilijke tijden had bijgestaan.

De stilte van niet-gedachten

door Myriah Krista Walker

Meditatie is als een rivier. Het is een beweging, een voortgang. Het bereiken van een innerlijke ruimtelijke stilte, helemaal zonder gedachten, is als het aanschouwen van een rivier.

In het begin is je Denkgeest vervuld van allerlei gedachten en kletspraat, zoals een rivier die in de lente haar overtollige water kwijt moet zien te raken. Je wilt heel erg graag dat je geest zo stil wordt als een vijver, maar de rivier is te luidruchtig bezig om zijn aandacht voor zich op te eisen.

Eerst moet je luisteren naar de herrie van de rivier van je gedachten om te komen bij de vijver waar helemaal geen gedachten meer zijn.

Gedachten schijnen verwant te zijn aan je ademhaling. Als je loopt te hijgen en te steunen, zullen je gedachten dat zeer waarschijnlijk ook doen. Als je rustig ademhaalt, ritmisch, diep, kom je tot de onderliggende stroom van stille gedachten.

 

In het licht van de donkere tunnel door Klaas Dijkstra

 

Als ik sterf, wil ik sterven
in regen en storm
het laatste restje
in eigen hand

me laten wegwaaien
op de wind
zachtjes onrustig
naar de stilte

wolken doorprikkend
in hun dromen
overdonderend
in rust zoekend

in het licht van
de duistere tunnel
zuchtend in verblinding
ik blijf bestaan…. ik ben aanwezig.

Mijmeringen over stilte

door Yvette Leidelmeijer

Mijn ontwikkelpad (steeds vaker voel ik het meer als een inwijdingsweg) bestaat een groot deel van de tijd uit heerlijk hoge duik- en glijvluchten. Soms krijg ik daarbij door: "je gaat te snel, sta stil bij wat je ziet en hoort, anders mis je de essentie". Ik weet/voel dat dat klopt. Bewust gecreëerde momenten van stilte, van stilstaan bij, geven in mij ruimte aan vrije mijmeringen, spontane meditaties en visualisaties. Soms zakken eerder opgedane inzichten naar hun innerlijke plaats van bestemming van waaruit nieuwe kunnen ontkiemen. Soms ook kunnen ingevingen binnen komen, niet gehinderd door de ruis van mijn gedachten. Hoe vaker ik dit vrije spel ervaar, des te meer iets in mij ernaar verlangt.

Stilte is voor mij essentieel om me in die ruimte alleen te weten. Terwijl ik dit typ bedenk ik me dat daar dan ook soms een gevoel van al-één ontstaat.

Ik las eens ergens: ‘de stilte komt het dichtst bij het verwoorden van het onuitsprekelijke’. Mooi vind ik dat en moet nu denken aan de eerste keer dat ik een bijzondere ontmoeting had met een onbekende. Hoe veel kan er spreken uit het in stilte ontmoeten van elkaars ogen.

Stilte
door Ineke van der Linden

Stilte zit van binnen. Buiten zijn geluiden: ver verwijderd verkeer, wind die ruist in de bomen, een knappende tak.

Van binnen bevindt zich mijn innerlijke natuur, buiten is de levende natuur, die mij symbolen geeft: de bomen, de struiken, het landschap, de lichte hei en het donkere bos, de spiegeling van het water, de verte. De symbolen, die binnen vallen in de stilte en mij de weg wijzen, de weg die ik kan gaan.

In stilte zet ik vele stappen, de ene voet na de andere, over zandwegen, asfalt, mos en gras. Met een groep mensen in stilte lopen is de stilte nog intenser te beleven dan alleen.

Stilte is leegte en in die leegte kan ik ontvangen, er openen zich perspectieven, mogelijkheden, die ik anders niet zie. Ik sta meer open voor de omringende natuur, voor de mensen met wie ik een dag oploop. Beelden en onuitgesproken woorden vallen gemakkelijk binnen.

In de stilte putten wij uit een en dezelfde bron, de oerwijsheid, het zero-point-field, het collectieve onderbewustzijn. Zo geven wij elkaar geschenken van wijsheid, ik aan jou en jou aan mij. Zo delen wij in stilte.

De stilte is mij heilig, in de stilte kan ik Heel-Zijn ervaren, in verbondenheid met de kosmos, het universum.

Stilte is Liefde.

In de weidse oceaan der stilte
door Hans Brockhuis

 

In de weidse oceaan der stilte
Zwemt een eenzame dolfijn
Het gouden licht van een overweldigende
Zonsondergang tegemoet.

Zij weet wat zij is geweest in de wateren van het leven
En denkt vooruit naar een
Warme toekomst waar zij zich kan laven
Aan de lichtende zonnestralen.

Zij her-innert zich wat eens was.
De Gouden en de Zilveren momenten
Die zich afspeelden in de vergankelijkheid
Van het leven zoals zich dat aan haar voltrok.

Intens dankbaar is zij en
In de wijdte van de oceaan der stilte
Dankt zij haar God, dat alles is gelopen
Zoals het allemaal is gelopen.

Wij die hier achterblijven,
Wensen haar alle goeds toe,
Daar in het Gouden licht
Van haar eigen Zonsondergang.

Dag lieve dolfijn,
Zwem maar naar je warme toekomst,
Waar je je mag gaan koesteren
In je eigen weidse oceaan der stilte….

Stiltewandeling

door Maria Groot

Op 22 oktober j.l. werd de Stiltewandeling van Running Fox en Modron coaching gehouden. Op de parkeerplaats bij het bos maakte ik kennis met Caroline, Elke, Ineke, Yvette , en Hans en zijn kinderen, Irene en Jan-Bart. Caroline gaf uitleg over de tocht en de betekenis van het meegebrachte lint. Dit zou een persoonlijk reis worden en het was de bedoeling om in onze eigen gedachten te lopen, elkaar niets aan te wijzen en niets te delen. Wat je opvalt is voor jou van betekenis en niet voor een ander. Ons lint was ons levensverhaal, we moesten ermee spelen en aanvoelen wat het ons te zeggen had.

Voor mij begon het al op de parkeerplaats, ernaast was een grote GSM-mast waar kraaien omheen vlogen. Er was één vogel die hard en anders schreeuwde en die ik niet kon thuisbrengen. Ik heb wat met kraaien. Dit voorjaar heb ik een jong gevonden die nog steeds in onze tuin woont, terwijl hij gewoon weg zou kunnen vliegen. Het is alsof ze me overal herkennen en naar me roepen.

Daarna gingen we op pad. De eerste stop was een heilige hulst, waar we ons op afstemden. Ik heb gemakkelijk contact met de natuur. Tegen een boompje gezeten heb ik met de hulst gepraat. Hij zei dat hij me spiegelde, dat je niet eeuwig groen kan zijn zonder punten aan de bladeren en dat zelfbescherming erbij hoorde. Ik moest ook mijn scherpe kantjes leren accepteren. Dank je wel hulst, dat is een les die ik wel kan gebruiken.

Heel mooi was het geluid van de wind in de bladeren, als het gezang van de bomen. Het plezierige van in stilte lopen is dat je veel meer hoort en ziet, omdat je aandacht niet versnippert. Water, wind in de bomen en vogels zijn nadrukkelijker aanwezig. Er kwam een paard voorbij, groot en mooi, maar wat strak aan de teugel. Hij was niet helemaal blij, maar wel lekker buiten.

Daarna gingen we verder. Ik zag vlinders en libelles en geneeskrachtige kruiden, vooral groeiend in de bermen. Een nog bloeiende leeuwenbek en een koppel jonge koeien die genoten van het mooie weer. Het geluid van de buizerd en de kraaien, een Vlaamse gaai. Het was heerlijk om zo één te zijn met de omgeving.

We liepen langs een gedenkplaats van een kind, met bloemen en beertjes, midden in het bos. Wat zal daar voor triests hebben plaatsgevonden? Er hing een soort zwaarte in de lucht, maar ook troost van het bos.

We stopten bij de hazelaar, die vrouwelijke energie uitstraalt en net als de hulst een richtinggevende boom is. De hulst is mannelijk. Zijn takken werden gebruikt als speer. De hazelaar heeft veel stammen. Bij afstemming voelde ik de kracht van de veelzijdigheid en de nuance.

Later hadden enkelen van ons een stok gevonden. Caroline vertelde dat we allemaal onze staf zouden tegenkomen. Ik vond een mooie grote bij de hazelaar en heb daar later mijn blauwe lint omheen geknoopt. Ik heb hem versierd met kleurige blaadjes, omwikkeld met wat berkenschors en er nog veertjes en haren van mijn hond bijgedaan.

Bij de volgende stop mediteerden we over een woord dat we in de wereld wilden neerzetten. Daarna ruilden we van staf om te voelen wat die nodig had. Het was heel mooi om de energie van de staf van iemand anders in te mogen voelen.

Vervolgens gingen we mediteren over het nieuw ontvangen woord. Dit was bij een ven waar ik heerlijk onder een boom heb gezeten. Terwijl ik genoot van de wind over het water, de lucht, de wolken en de kracht van de bomen, wiekte een zilverreiger voorbij. De dennen spraken me erg aan en de berken voelden vertrouwd. Ik hoorde even de stem van de den, een soort fluittoon, heel mooi.

Bij de volgende stop kregen we weer de staf van één van de anderen en was het de bedoeling een geschenk te benoemen, gevormd uit de twee eerder ontvangen woorden. Opnieuw gemediteerd en vervolgens uitgewisseld wat de reis ons gebracht had. Iedereen bleek precies díe woorden te hebben ontvangen die hij of zij nodig had. Het was erg mooi en ontroerend om dit met elkaar te delen.

Dit was een bijzonder avontuur en een mooie manier om bij jezelf te komen en om zonder te spreken iemand anders te leren aanvoelen. Ook bijzonder was het om te merken dat er in die stilte toch een groepsdynamiek aanwezig was, een verbinding met elkaar en een manier van elkaar aanvoelen die misschien juist wel sterker is omdat je verder geen informatie hebt dan je intuïtie.

Dank jullie wel Hans en Caroline.