0 Running Fox Papers november 2009
Running Fox Papers

9e Jaargang nummer 66 ~ november 2009

Running Fox

veer Citaat voor deze nieuwsbrief:

Ik begrijp dat het soms noodzakelijk is de huid van de leeuw tegen die van de vos om te ruilen.

-- Napoleon Bonaparte

Inhoud

Citaat van de maand Napoleon Bonaparte
Introductie Hans Brockhuis
Vijf meeuwen Hans Brockhuis
Myriah Krista Walker
De man en de arend Roger Mundinger
Tijgerinnen, tijgeressen Christina de Kaste
Maja Kluvers
De tijger en de vos Massaud Farzan
  colofon

Introductie ~ Hans Brockhuis

Jij bent hier niet bij toeval want jij hebt net als ik ontdekt dat zich te midden van alles wat wij ‘normaal’ noemen, nog een hele andere wereld bevindt die ik het ‘spirituele’ zou willen noemen.

Ik heet je daarom welkom in de 'wereld van 'Running Fox' en vraag je kennis te maken met het meestal 'ongeziene,' het her- en erkennen dat er meer is tussen hemel en aarde en zo op een afgewogen wijze kennis te maken met vele aspecten van dit boeiende verschijnsel.

Lang geleden, in een land hier heel ver vandaan, ergens in de bossen in de buurt van mijn woning, ontmoette ik die rennende vos, deze ‘Running Fox’, waarbij ik mij realiseerde dat dit prachtige schepsel mijn totemdier zou zijn en zo geschiedde het dat dit de naam werd waaronder deze verhalen worden verteld.”

Toen ik in november 2001 mijn eerste nieuwsbrief verstuurde, ik denk aan zo'n man of 20, had ik er nog geen idee van welke vlucht dit allemaal zou nemen. Eerder dat jaar had ik in Nijmegen een seminar bezocht van Steve en Barbara Rother van www.lightworker.com Eén van de oefeningen die daar aan bod kwamen was om een contract voor jezelf op te maken en daarin een doel aan te geven om binnen 5 jaar gerealiseerd te hebben. Het reisdoel wat ik daarin heb verwoord was de creatie van een platform dat zich ten doel stelt spiritueel werk van mijzelf en anderen, via het internet te presenteren.

Ruim een half jaar later, in juli 2002, verscheen mijn website: "De Running Fox Pagina's" op het internet, dat die eerste maand welgeteld 58x werd bezocht. Computers plegen dat soort dingen te onthouden. Tot mijn grote genoegen kan ik melden dat de bezoekersaantallen inmiddels exponentieel zijn gegroeid. Ik kom hierop later terug.

vijf meeuwenVijf meeuwen ~ Hans Brockhuis

Ik zit op een bankje op de boulevard van een grote stad en heb het bijzonder naar mijn zin. Ik kijk uit over de brede trechtervormige riviermonding en gedurende geruime tijd geniet ik op mijn gemak van licht, lucht en water. Het is werkelijk een fantastisch schouwspel. De wisselingen van de vele kleuren. Groen en blauw, rood en bruin, grijs en wit. En alles daartussen in.

Tergend langzaam verwordt de vloed tot eb. Ik kijk naar het trage voorbijkomen van de grote vrachtschepen. Naar het silhouet van steden en nederzettingen aan de overkant van het brede water. Naar het nijvere heen- en weer varen van de loodsboten. Ik raak er maar niet op uitgekeken. Voor mij op de balustrade, op een afstand van ruim twee meter, landt een kolossale stormmeeuw.

Na een tijdje wordt het duidelijk dat het dier in afwachting is van enig lekkers dat ik bij me zou kunnen hebben. Enigszins nerveus trippelt hij of zij heen en weer en zo nu en dan richt het dier een kraaloog naar mij om te zien of er nog wat van komt. Ik sta op, doe een paar passen naar voren en steek voorzichtig mijn hand haar kant op. Wanneer de meeuw ziet dat zich daar niet in bevindt wat wordt verwacht, slaakt het dier een meeuwenkrijs en trippelt enigszins aangebrand een metertje verderop, waar ik er niet bij kan komen.

wolf Wolf-spraak ~ Myriah Krista Walker

Shelby was de enige resterende pup uit Ayla’s nest. Ze was uitsluitend overgebleven omdat ik haar, toen ze nog maar zes weken oud was, aan bekenden had weggegeven. Tijdens mijn leven heb ik een groot aantal honden grootgebracht en het is de normale leeftijd om een pup, zodra zij is gespeend, van de hand te doen.

Maar niet zo bij wolven. Ayla, een prachtige wolfshond, kon het mij heel lang niet vergeven. Shelby was het enige wijfje geweest uit een nest van vier, en haar favoriete. Ze placht haar wakker te maken om haar te kunnen voeden, waarbij ze haar zo veel mogelijk vetmestte met haar rijke melk

Toen ik de tweede pup wegschonk, kon Ayla de twee overgeblevenen niet loslaten. Ik stemde er mee in ze te houden en keek toe hoe ze opgroeiden en ik verwonderde me over de wijze waarop een wolvenmoeder zich onvoorwaardelijk toe kan leggen op het onderwijzen van wijsheid.

FreedomDe man en de arend ~ Roger Mundinger

Freedom en ik zijn deze zomer al 10 jaar samen. Zij kwam in 1998 bij ons als baby en had twee gebroken vleugels. Haar linkervleugel kan zich, zelfs na de operatie, niet volledig ontplooien. Het was op twee plaatsen gebroken. Zij is mijn kindje.

Toen Freedom werd binnengebracht kon ze niet staan en allebei haar vleugels waren gebroken. Ze was uitgehongerd en bedekt met luizen. Toch besloten we dat we haar een kans zouden geven en daarom bracht ik haar naar de dierenarts. Vanaf dat moment week ik niet van haar zijde. We hielden haar in een enorme honden draagtas waarvan de bovenkant was verwijderd en we gebruikten oude kranten als bodembedekking. Dagelijks zat ik urenlang bij haar te praten, spoorde haar aan om te blijven leven, om te vechten, en zij lag dan maar naar me te kijken met van die grote bruine ogen. Wekenlang  moesten we haar met een pipet voeden.  

Dat duurde zo’n week of zes en nog steeds kon ze niet staan. We besloten dat wij haar  zouden laten inslapen als er binnen een week geen verandering zou optreden. Natuurlijk wil je de grens tussen kwelling en revalidatie niet overschrijden en het zag ernaar uit dat de dood aan de winnende hand was. We spraken af dat het komende vrijdag zou gebeuren en dat ik de donderdagmiddag daarvoor bij het centrum langs zou komen. Ik had die donderdag helemaal geen zin om naar het centrum gaan omdat ik de gedachte aan haar euthanasie niet kon verdragen, maar ging uiteindelijk toch. Tot mijn verbazing  stond iedereen, toen ik binnenkwam, van oor tot oor te grijnzen. Onmiddellijk liep ik door naar haar kooi en daar was ze, een grote prachtige arend, zelfstandig en trots rechtopstaand… Ze was klaar voor het leven en ik kon het niet droog houden. Het was een buitengewoon goede dag!

midden

tijgerinnen

Tijgerinnen, tijgeressen ~ Christina de Kaste en René Timmerman

www.deklankschaal.nl

‘Tijgerinnen en Tijgeressen’ is geboren uit angst en liefde, door wederzijdsheid. Toen Christina ‘haar’ Ad leerde kennen, realiseerde ze zich opnieuw alle soorten voorbehoud die we kunnen voelen als we nog niet honderd procent voor Liefde durven gaan.
  
Tijdens deze periode schilderde ze met de kunstschilder en striptekenaar René Timmerman ‘de grot van Lasceaux’. ‘De Liefde’ werd een onderwerp waarover ze tijdens hun pauzes gedachten uitwisselden. Christina schreef hierover dit verhaal dat ze gebruikt als bron voor werkvormen in vrouwengroepen. Op de trouwdag van Ad en Christina, onder de Kroezeboom in Fleringen, gaf René tot hun blijde
verrassing een prachtig handgemaakt ingebonden boekje met dit schitterende, door hem getekende stripverhaal, ten geschenke. We willen het je niet onthouden en wensen je veel lees- en kijkplezier!

midden

buizerd De Buizerd ~ Maja Kluvers

De warme zomer van twee jaar geleden heeft de vogelstand behoorlijk uitgebreid in onze tuin. Ondanks de droogte zijn er toen heel veel jonge merels geboren. De bakken met water die ik neerzet trekken natuurlijk veel vogels aan. Wel was te zien dat niet alle nakomelingen even gezond waren. De één kuchte de hele tijd, een andere had een mank pootje en weer een ander had een bult op zijn nek. En zo waren er nog wel een paar met gebreken. Ik vroeg me af hoe deze vogels de winter zouden doorkomen.

Zoals altijd staat in de winter de voederbak klaar met vogelzaad en andere lekkernijen. De slogan luidt immers niet voor niets: ‘Help de dieren de winter door’.
Het is trouwens een hele leuke bedrijvigheid in de tuin als de gevederde vrienden hun maaltijd komen ophalen.

Opeens is de winter voorbij en de lente breekt aan. Geen van de vogels schijnt aanstalten te maken om een eigen territorium te zoeken, hoewel er geen ruimte voor zoveel merels is.

midden

De tijger en de vos ~ Massaud Farzan

 

Een vos die lang geleden in het oerwoud leefde had zijn beide voorpoten verloren. Niemand wist hoe; misschien wel door uit een val te ontsnappen. Een man die aan de rand van het woud woonde en die zo nu en dan de vos tegenkwam, vroeg zich af hoe het ter wereld mogelijk was dat het dier zichzelf van voedsel kon voorzien. Op een dag toen hij in de buurt van de vos was moest hij zich snel verstoppen omdat er een tijger aankwam. De tijger had een verse prooi in zijn klauwen.

Terwijl hij op de grond lag deed hij zich tegoed en liet, toen hij voldoende had gegeten, de rest achter voor de vos. De volgende dag liet de grote Verschaffer van deze wereld opnieuw leeftocht door dezelfde tijger bezorgen. Toen begon de man na te denken: “Als deze vos op deze bijzondere manier wordt verzorgd, zijn voedsel geleverd door de een of andere ongeziene Hogere Macht, waarom zou ik me dan nog druk maken en me niet terugtrekken en mijn dagelijkse kost op dezelfde wijze laten bezorgen?”

Omdat hij veel vertrouwen had, regen de dagen zich aaneen, terwijl hij op voedsel wachtte. Er kwam niets. Het enige wat er gebeurde was dat hij veel gewicht en kracht verloor en uiteindelijk was hij niet veel meer dan een skelet. Toen hij bijna zijn bewustzijn verloor, hoorde hij een Stem die zei: “O gij, die de weg hebt gemist, zie nu de Waarheid! Gij zou het voorbeeld van de tijger hebben moeten volgen, niet die van de gehandicapte vos!”

midden