0 Running Fox Papers december 2004

Running Fox Papers

4e Jaargang nummer 26 ~ December 2004 ~ Reis door het heelal

Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief

Citaat van de maand:

Plots realiseerde ik me...

Plots realiseerde ik me dat die kleine, mooie blauwe ‘erwt’ de aarde was. Ik stak mijn duim op, sloot één oog, en mijn duim bedekte de aarde volledig. Ik voelde me niet als een reus; ik voelde me heel, heel klein!

Neil Armstrong, Amerikaans astronaut.

~*~*~*~

Inhoud

Citaat van de maand Neil Armstrong
De dag van de zon Hans Brockhuis
De poort van Karim

Veronica Boers

Boriska Gennady Belimov
colofon Hoe kan ik mij abonneren op deze papers?  


~*~*~*~

De Dag van de Zon

Hans Brockhuis

Het was vandaag een ‘Dag van de zon’. Dat gebeurde op deze planeet, afhankelijk van het jaargetijde, maar eens in de drie plaatselijke maanden. De bewoners waren er niet op gesteld en ze waren op een dag als deze dan ook niet zichtbaar. Erlinde, van de Aarde, die hier in opdracht van het Bureau voor Planeetgebonden Onderzoek de plaatselijke flora en fauna in het oog hield, vond het allemaal prachtig.

“Het leven is prettig zo”, mijmerde ze terwijl ze naar buiten tuurde. Je moest er wel weer helemaal aan wennen, na al die dagen van regen, vocht en kilte. Zij kon zich in de periode dat ze hier was, twee aardse jaren, maar weinig gelegenheden herinneren dat het: ‘Dag van de Zon’ was, zoals de plaatselijke bevolking het noemde. Meestal waren de luchten grauw en joegen er valse winden over de zee en over het land. Regelmatig kletterden er felle regenbuien tegen de ruiten van haar kleine hut die naast een verlaten vrijwel onbegroeid duin, in een laag dal was verscholen, anderhalve mijl verwijderd van de dichtstbijzijnde nederzetting.

Vanaf haar duintop had ze uitzicht over de soms rustige, maar meestal woelige oceaan, waarvan de golven dan weer in trage maar soms, wanneer de wind was opgestoken, in snelle brandinggolven op de rotsen van de lagune stukliepen om tenslotte te sterven op het natte koude zand van de glooiing van de eerste duinenrij.

Erlinde liep naar buiten en klom over de zeereep naar het strand, waar een groepje cipresachtige pijlbomen stond. De zon scheen warm op haar huid. Ze was, zoals meestal, alleen. Er kwam hier bijna nooit iemand langs. Ze had wel radiocontact met Jerôme van het lab, bijna vijfhonderd mijl verderop in het bosrijke gedeelte van het ‘Eenzame continent’. En dan natuurlijk Ehpalumabarid, een autochtoon die ze kortweg Paul noemde omdat hij haar aan één van haar exen deed denken. Deze brave man was eigenlijk de enige dorpeling die zich nog wel eens in Erlinde’s hut vertoonde. Ze hadden dan lange gesprekken en hij vertelde haar dan over Mobg, zijn planeet, en zij verhaalde van de aarde.

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~

De Poort van Karim [11 jaar]

Veronica Boers

Àlle planeten moeten door de poort.

De aarde zit nu in het begin van de poort. De aarde zit nu dus een klein stukje in de 4e dimensie. Als alle planeten door de poort zijn dus zeg maar als ze het halen, dan gaat de poort heel langzaam weer dicht. Ongeveer in november zal de poort zich heel langzaam sluiten. Maar dat merkt nog bijna niemand echt op; misschien volgend jaar. Je moet het zeg maar zo zien: Je moet van Den Haag naar Scheveningen. Dan moet je dus eerst een heel stuk door Den Haag. Voordat je in Scheveningen bent moet je eerst overal langs rijden. Pas als je overal langs bent gereden wat op die weg naar Scheveningen is, ben je in Scheveningen. Met het zonnestelsel gaat het ook zo ongeveer. Het stelsel verplaatst zich en komt langs een andere zon.

De zon is meester.

Nu komt er de 2e en 3e dimensie in dit stelsel; dat is als wij in de 4e dimensie zitten. Het klimaat is aan het veranderen omdat de aarde zich moet aanpassen aan een ander soort zon. Wij hoeven het niet mee te maken dat de aarde wordt vernietigd want wij zitten al een stukje in de poort. Maar waarschijnlijk de 3e dimensie wel.

Het kan zijn dat de poort tijdelijk kan blijven hangen bij Amerika want daar moet een heleboel worden gerefresht. Er komt daar heel binnenkort een grote tornado. (Enkele dagen later bereikte de tornado Florida. Veronica, zijn moeder) Maar die storm moet komen, want daardoor neemt de negativiteit af. Het gaat niet om de huizen die kapot gaan, maar om de binnenkant want “de storm en de regen zijn blij”. (wind en regen zuiveren de aarde van negatieve energie, red. M.C.)

Wij moeten naar de Centrale zon. Daarom gebeuren deze dingen met het klimaat. Wanneer wij de 5e dimensie ingaan is er ongeveer het zelfde weer als in de 4e dimensie. Karim zegt dat hij de 5e dimensie nog zal meemaken. Ongeveer als hij 60 jaar is. Maar het kan ook eerder, dat ligt aan de mensen. Maar de 4e maakt iedereen nog mee in dit leven. In de 5e dimensie is geen depressiviteit meer. Oma mocht niet mee jammer genoeg. God heeft haar niet voor de grap gehaald, want ze was nog niet oud. Maar ze had, zeg maar, geen rijbewijs. Je moet de aarde zien als een soort auto, in de vorm van het zonnestelsel.
4 augustus 2004 .

vervolg

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~

Boriska

Gennady Belimov "NGN” (vert: Frank en Frank) - Bron: http://english.pravda.ru/science/19/94/377/12257_Martian.html

Soms worden er kinderen geboren met fascinerende talenten of ongebruikelijke gaven.

Leden van een anomalie-expeditie naar het noorden van de Volgograd regio vertelden me het verhaal van de wel heel bijzondere jongen Boriska. “Moet je je voorstellen, alle expeditieleden zaten op een avond rond het kampvuur toen een kleine jongen van ongeveer 7 jaar oud plotseling ieders aandacht vroeg. Hij wilde vertellen over zijn leven op Mars, de Marsbewoners en hun reizen naar de Aarde,” vertelde een getuige van het voorval aan mij. "Iedereen viel stil en luisterde naar het kleine jongetje met de levendige ogen.

Anderhalf uur lang vertelde hij over een Martiaanse beschaving, megalithische bouwwerken, ruimteschepen en over het verloren land Lemurië. Hij zou in een vorig leven van Mars gekomen zijn en hij had vrienden op Aarde die woonden in Lemurië.” Eén van de expeditieleden had door dat hier iets bijzonders gebeurde en heeft het verhaal op tape vastgelegd. De toehoorders waren met name verbijsterd over de kennis die deze 7-jarige had over de onderwerpen, zijn verstand leek in niets op dat van de gemiddelde jongen van die leeftijd.

Het is voor volwassenen al niet makkelijk om vlekkeloos en in detail verhalen te vertellen over verloren beschavingen en met name de connectie tussen Marsbewoners en de bewoners van Lemurië. Dat is iets waar men zelfs in de grenswetenschappen pas de laatste decennia melding van maakt. In schoolboeken zul je in ieder geval niets over deze onderwerpen terugvinden. Wat de toehoorders ook opviel, was de wijze waarop de jongen sprak, zijn taalkeuze en bewoordingen waren, zeker voor een jongen van zeven, erg ongebruikelijk. Hij verviel zelfs in specifieke terminologie toen hij in detail inging op enkele feiten van zijn relaas.

Zou het kunnen zijn dat hij alles verzon, vroeg ik? ”Onwaarschijnlijk,” volgens een lid van de expeditie. “Het leek mij meer dat hij ons deelgenoot maakte van zijn herinneringen van een vorig leven. Dit soort verhalen verzin je niet zomaar even. Hij had volgens mij echt kennis”.

vervolg

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~