Morgenland

'Morgenland' Door Piet Wolvers

Leven voorbij de sluiers

De Nada Kronieken, deel 53

 

Door Hans Brockhuis



Elf jaar geleden werd ik voor de keus gesteld: “Kom je thuis, of blijf je op aarde om af te maken waar je mee bezig bent?” De verleiding om los te laten was groot, de liefde die vanuit bovenstaande woorden sprak was zo intensdat ik er alles voor voelde om mijn aardse lichaam, met al zijn feilen en kwalen, te laten voor wat het was om mij te verenigen met de drie vrouwen die al eerder gestorven waren en waarvan ik wist dat zij klaarstonden om mij liefdevol op te vangen, mijn grootmoeder, mijn moeder en mijn dochter.  

Maar toen besefte ik dat ik hier op aarde ook verantwoordelijkheden heb. Mijn echtgenote, kinderen, kleinkinderen. Ook mijn werk voor Running Fox was nog niet voltooid en zo geschiedde het dat de operatie die volgde, ondanks de slechte vooruitzichten,  succesvol verliep. Na enkele maanden was ik weer, zo goed als nieuw, in staat was om de aardse dreven te bewandelen.

Natuurlijk heb ik al eerder deel uitgemaakt van het leven voor en voorbij de sluiers. Al vele malen ben ik geïncarneerd. Op aarde en op andere planeten, in deze en andere dimensies, menselijk of niet, en natuurlijk was er steeds een ‘tussendoor periode’ waarin ik lichaamloos deel uitmaakte van het leven wat wij hier de andere kant, het hiernamaals, het betere leven noemen of welk label je er ook op wenst te plakken.

Maar is die andere kant wel zo anders? Het antwoord daarop is tweeledig. Omdat de trillingen, de energieën, daar veel lichter zijn is het niet nodig een aards lichaam aan te meten. Rondwaren als trilling is mogelijk maar je kunt er ook voor kiezen om gedurende langere of kortere tijd een naar uiterlijk aards lichaam aan te nemen om zo in staat te zijn de grazige weiden en de sluimerende bossen te betreden, te genieten van de prachtige bloemen met hun onwaarschijnlijk mooie kleuren en geuren, om deel te nemen aan een soort sociaal leven met allerlei schepsels die zich ook in het ‘tussenin’ bevinden en die zich, net als jij, gereed maken voor een volgende incarnatie. Het bezoeken en helpen van achtergebleven geliefden, behoort ook tot de mogelijkheden. 

Op die manier is het leven ‘daar’ niet zoveel anders dan ‘hier’.  Je hebt dan wel geen permanent lichaam, maar omdat je geest dezelfde is zul je op min of meer dezelfde wijze handelen als je ‘in het vlees’ gewend was te doen. Toch zijn er natuurlijk ook veel verschillen. Licht en liefde overheersen. Allerlei hobbels waartegen je aangelopen bent tijdens jouw leven lijken hier ofwel niet te bestaan, of zoveel lager te zijn dan dat ze eerst leken.

Je bekijkt alles van een heel ander perspectief en als je van ‘bovenaf’ (wat niet zo is omdat hier en daar zich eigenlijk op dezelfde plek bevinden, maar daarover later meer) op de aarde neerkijkt en je inzoomt op degenen die zijn achtergebleven, dan kun je zien dat allerlei problemen die zich daar voordoen eigenlijk helemaal geen problemen zijn, of in ieder geval veel kleiner. Je bekijkt het als het ware vanuit een meer volwassen gezichtspunt. 

Kijk maar eens naar je kleine zoon of dochter die zit te zweten op zijn of haar huiswerk. De sommen die gemaakt moeten worden, de tafels die moeten worden geleerd, de teksten die zij zich eigen moeten zien te maken, lijken als ouder zijnde relatief gemakkelijk op te lossen. Maar wij hebben het immers ook moeten leren. Wij hebben er ook op gezweet, wij hebben ons ook soms vertwijfeld afgevraagd hoe je in vredesnaam het een of andere vraagstuk zou moeten oplossen. De berg waarvoor je stond leek onneembaar. En toch was dat niet zo. Je leerde om het probleem in stukjes te knippen en zo die kleine problemen één voor één op te lossen, wat er uiteindelijk toe leidde dat ook jij in staat was de berg te beklimmen Vanaf de top was je dan in alle euforie in staat om omlaag te kijken en zo te overzien en te bewonderen wat je had voortgebracht.

Dergelijke piekervaringen zijn hoogst belangrijk in het leven, want op die manier leer je om te gaan met de moeilijkheden waarvoor je in de eerste plaats op aarde bent gekomen.

En dat is precies wat je aan het doen bent wanneer je aan de andere kant vertoeft. Vanuit het hoge perspectief kun je zien wat zich in de eerste plaats heeft afgespeeld in jouw eigen leven. Je beleeft de film van je leven en je bent op die manier in staat om zelf te beoordelen wat er goed of fout is gegaan, welke hoge bergen je succesvol hebt beklommen en welke puinhopen je eventueel hebt achtergelaten. En dat is dan weer iets voor de volgende keer. Langzamerhand leer je in samenwerking met anderen, die zich weer in een hogere dimensie bevinden dan jijzelf, onderscheiden wat goed gegaan is en wat je eventueel op een andere manier gedaan zou kunnen hebben.

Op die manier wordt er langzamerhand, samen met jouw begeleiders, een plan opgesteld met mogelijke taken voor een volgende incarnatie. Dat kan het kiezen van je ouders inhouden, de sociale omgeving waarin je zult opgroeien, welke kansen je daarbij krijgt en welke andere bekende zielen je in je volgende leven zou kunnen ontmoeten. Alles om die doelstellingen ook daadwerkelijk te kunnen verwezenlijken.

Er wordt ook ruimte gemaakt voor een plan B (of C of D), voor als het niet helemaal loopt zoals je hebt uitgestippeld, want er staan van te voren alleen grote lijnen vast. De invulling daarvan hangt af hoe jij zelf met het leven omgaat, welke kansen je grijpt en welke je laat liggen, of eventueel op latere leeftijd aangrijpt om alsnog mee aan de gang te gaan.

Dat maakt allemaal deel uit van het leven voorbij de sluiers. Wij die ons hier ‘beneden’ bevinden merken op dat die sluiers zich aan het oplossen zijn en gaande in de richting van het jaar 2012 zullen we ontdekken dat dit proces in een steeds sneller tempo verloopt. Op een goede dag zullen we in staat zijn om ons perspectief te verschuiven naar één die lijkt op die in de andere wereld. Op dat moment zullen we  allemaal de keuze kunnen maken om het paradijs op aarde mogelijk te maken.

De verkiezing van Barack Obama in Amerika, die als een kind van de nieuwe tijd kan worden beschouwd, levert voor het mensdom ongekende kansen op. Laten we met zijn allen die kansen grijpen zodat we op een goede dag in staat zullen zijn om te kunnen zeggen: “de nevels van de sluiers zijn opgelost en we koesteren ons in de warme stralen van de zon die nu onbelemmerd op ons schijnt.” Die dag zal een goede dag zijn en als lichtwerkers kunnen we er samen voor zorgen dat die dag zich spoedig zal aandienen.

Vandaag wil ik iemand introduceren die staat te popelen om zijn ideeën met jou te delen. Het is niemand minder dan mijn vader, Ben Brockhuis, die overging toen ik anderhalf jaar oud was. Gedurende onze huidige incarnatie heb ik hem dus nog nooit bewust in levende lijve ontmoet. Toch verzekeren mijn familieleden mij ervan dat ik zowel in uiterlijk als in manier van doen sterk op hem lijk. Aangezien vader Ben gedurende zijn werkzame leven journalist was is hij - net als ik – een woordwever en ik geef hem thans graag het woord. Ik ben benieuwd wat hij te zeggen heeft.