Buitenaards Plejadische dossiers Nada Kronieken Running Fox Homepagina Written with Love Written Speciaal

Sfinx

Sporen op deze Aarde

 

De Nada Kronieken, deel 23




Enige tijd geleden vroeg iemand mij om eens na te denken over sporen - tekens - symbolen die op deze Aarde voorkomen en die ons iets kunnen vertellen over de diepere zin van het leven. Tekens die zijn achtergelaten door wezens - zielen - geesten, om te bestemder tijd te kunnen worden geïnterpreteerd en begrepen door hen die daarvoor open staan. Verwacht geen wetenschappelijk verhaal. Analytische denkers zullen dit betoog met een knip van de vingers naar het rijk der fabelen verwijzen. En dat is goed; iedereen heeft recht op zijn of haar eigen waarheid. Want wat is waarheid? Ieder individu leeft in het middelpunt van haar of zijn eigen universum. Soms overlappen die universa elkaar meer of minder en kunnen die waarheden geheel of gedeeltelijk parallel lopen. Bij anderen is daar veel minder sprake van en zullen sommige dingen niet door de ander kunnen worden begrepen. Bovendien is er altijd een waarheid binnen een waarheid, binnen een waarheid, binnen een waarheid. Het droste effect zogezegd, maar dan op een geestig, geestelijk, geestrijk niveau.

Ik wil zoeken naar vingerwijzingen tot alles wat vaak onbegrijpelijk is voor ons stervelingen. Allereerst zijn daar de ley-lijnen. Deze energie lijnen vormen de ruggengraat van de energievelden die noodzakelijk zijn om de spiritualiteit van moeder Aarde in stand te houden. Ley-lijnen zijn onzichtbaar, maar kunnen worden aangevoeld wanneer je daarvoor gevoelig bent en kunnen worden gemeten met de juiste instrumenten. Aeonen geleden zijn deze krachtlijnen door vertegenwoordigers van vergevorderde beschavingen aangelegd, maar omdat deze door de steeds intenser wordende dichtheid van de aarde gedurende de laatste eeuwen als het ware zijn dichtgeslibd, waren ze niet meer zo actief. In deze overgangstijd naar een nieuw tijdperk worden ze opnieuw geactiveerd. Daar waar deze krachtlijnen elkaar raken bevinden zich krachtvelden waarop vaak bijzondere bouwwerken en later zelfs kerken zijn verrezen. Echter, toen ik, samen met mijn vrouw op 8 juli 1996 Stonehenge bezocht, was daar van enige spiritualiteit, althans voor mij, helaas niets te bespeuren. Ik schreef destijds over dat voorval en hieronder volgt de ingekorte versie daarvan.

“Dan gaan we verder naar Stonehenge - oud en vervallen, maar eens een middelpunt van de Altea-beschaving, maar dat valt tegen. Je struikelt er over de toeristen en je kunt de monolieten slechts van een afstandje bewonderen. Begrijpelijk, dat wel, maar het valt ons niet mee. Eens was dit een richtpunt voor de mensen van Altea die hierop, op een kruispunt van de aardse krachtenlijnen, hun ruimteschepen vanuit het heelal konden richten opdat zij op de goede plaats uitkwamen om eerst de uitzaaiingen te verrichten en om later te kunnen controleren wat ervan terecht was gekomen. Dit in een poging om de Atlantis-beschaving bij te brengen dat zij niet konden doorgaan op de weg die zij waren ingeslagen. Een weg waarop de huidige aardse beschaving opnieuw lijkt af te stevenen. De weg van de welvaart met vrijwel algehele uitschakeling van het welzijn. Laten we dus proberen om uit Stonehenge die les te leren dat het beter is om een andere weg in te slaan.”

“Een tegenslag, dat zeker. De volgende dag is echter in de krant te lezen dat op de bewuste middag - op klaarlichte dag, vlak naast Stonehenge een complexe graancirkel is verschenen. Dit werd gerapporteerd door een overvliegende straaljagerpiloot die op de heenvlucht niets bijzonders had waargenomen, maar een kwartier later, tijdens de terugvlucht de bewuste graancirkel in volle glorie kon ontwaren en dit ook rapporteerde. Wij hebben die dag inderdaad een aantal straaljagers - zeer laag - over zien en horen vliegen, iets wat niet zo verwonderlijk is omdat zich dicht in de buurt een luchtmachtbasis bevindt. Zo zie je maar weer dat iets wat op het eerste gezicht negatief lijkt, kan worden getransformeerd naar iets positiefs. Natuurlijk weet ik dat graancirkels op grote schaal door grappenmakers worden nagemaakt, maar dat doet natuurlijk geen enkele afbreuk aan de echte graancirkels, die door buitenaardsen worden gemaakt”.

“Een dag na de ervaringen in Stonehenge gaan we naar Glastonbury Tor. Deze heuvel is 300 meter hoog en al van verre zichtbaar. De laatste 150 meter moeten te voet worden afgelegd. Een forse klim, maar het uitzicht boven is prachtig en door de ter plaatse aanwezige geweldige energieconcentratie gaat het stijgen relatief gemakkelijk. Een bebaarde man blaast op een aboriginal hoorn Aum-klanken, gaat zitten in kleermakerszit en begint te mediteren om te vragen om wereldvrede en om energie en liefde aan moeder Aarde te geven. Een Liefde die zij maar al te goed kan gebruiken nu zij ondermeer door aardbevingen aan ons tracht duidelijk te maken dat zij het moe is om steeds maar weer zelf de wonden die wij haar aanbrengen te moeten repareren. Het is nog niet te laat, maar we zijn wel een flink eind op weg.”

“Na deze bijzondere gebeurtenissen rijden we naar het dorp Callington, waar we door onze gastheer die avond naar de z.g. Dupath Chapel and Holy Well op het erf van zijn vader worden gebracht. Een uniek volledig in graniet opgetrokken Keltisch kapelletje waar doorheen een kleine bron in een kruisvormig klein bassin stroomt. Hier vloeit de energie rijkelijk en dit is echt een heel bijzondere plaats waar de rillingen me letterlijk over de rug lopen. Ik voel de aanwezigheid van immense eeuwenoude krachten die verder moeilijk te duiden zijn maar dat ze er zijn is meer dan duidelijk.”

Tot zover onze avonturen in de zomer van 1996. Ik wil nu een stap maken naar een andere uiting die door anderen dan wijzelf op Aarde is achtergelaten. Dat zijn de piramiden. De grootste daarvan zijn enorme bouwwerken en al eeuwen wordt er gespeculeerd over de manier waarop de in de ogen van de wetenschappers toen toch nog primitieve beschavingen zulke wereldwonderen tot stand hebben kunnen brengen. Ik had het al eerder over Atlantis, het mysterieuze eilandenrijk voorbij de zuilen van Hercules [Gibraltar] en waarvan de Britse eilanden en vooral Ierland de laatste overblijfselen zijn.

Lang geleden kwam een hoog technologische beschaving naar de aarde die zichzelf Altea noemde en die zich vermengde met de toen inheemse mensen. Deze Alteanen, met als leider Atlas, richtten Atlantis op. Het rijk strekte zich uit van het huidige Griekenland tot aan de tegenwoordige Verenigde staten en is na degeneratie van de bewoners vernietigd door een kettingreactie die zich het beste laat vergelijken met een aantal kernexplosies. Hoewel het grootste gedeelte van de toenmalige bewoners van Atlantis de dans niet ontsprongen, waren er natuurlijk overlevenden. Restanten van de bouwwerken van deze Atlantis-navolgers, kunnen gevonden worden in Midden- en Zuid Amerika, waar de Olmeken, de Maya’s, en de Azteken hun sporen in de aarde voor iedereen duidelijk waar te nemen, hebben achtergelaten. Andere overblijfselen zijn te vinden in de megalithische culturen van Noord Europa en Brittannië [Stonehenge] en de Hellenen met ondermeer Troje.

Rond het jaar 11.500 v.C. ontstaat de zogenoemde eerste tijd der Egyptenaren. Overlevenden van Atlantis vermengen zich met de plaatselijke bevolking en - archeologisch gezien - van de ene dag op de andere, wordt een primitieve cultuur omgevormd tot een technologische, de zogenaamde eerste Havikbeschaving als kolonie van Altea, met als leider een zekere Tarahkarahk, en begint de bouw van de piramiden, hetgeen in totaal 6000 jaar in beslag neemt. In het jaar 6257 v.C. wordt onder leiding van Cheops (Choefoe) die een incarnatie van de Havik was, en ook als zodanig wordt afgebeeld, de grote piramide uitgebreid en van een prachtige gouden laag voorzien die van heel ver weg zichtbaar was en die een schitterend richtpunt was voor allen die zich op aarde en in de stratosfeer bevonden. Het piramidecomplex te Gizeh is een zuivere interpretatie van het sterrenbeeld Orion in de tijd dat dit werd aangelegd. De incarnaten van de leiders waren dan ook humanoïden met vogelachtige kenmerken die uit dat sterrenbeeld afkomstig waren.

Tenslotte kom ik aan een laatste uiting van sporen op deze aarde die zijn veroorzaakt door buitenaardsen. En dat zijn wij zelf! Slechts de donkergekleurde mensen die zijn ontstaan in het huidige Afrika zijn afstammelingen van inheemsen. Alle andere rassen, inclusief het Caucasische ras, zijn oorspronkelijk van buitenaardse oorsprong. Weliswaar vermengd met genen van allerlei andere rassen, maar eigenlijk zijn wij blanken hier de allochtonen. Rond 32.400 v.C. vindt de eerste kernbezaaiing in een gebied met de naam Aksoe of Aksioe in centraal Azië plaats. Een overblijfsel van deze eerste kolonie zijn de Tibetanen die het thans zo moeilijk hebben onder de heerschappij van China. Vanuit Aksioe vindt er een verspreiding plaats door de Asjanen, de Alteanen en de Hoovidiërs, allemaal kolonisten van verschillende beschavingen, o.a. naar het tweestromenland tussen Eufraat en Tigris. Het is altijd de bedoeling geweest dat er een goede vermenging plaats vindt waardoor een éénparig ras ontstaat, aangepast aan de aardse omstandigheden, en dat in liefde en harmonie met elkaar op deze planeet leeft en gedijt. Het paradijs op aarde. Maar het loopt een beetje anders als blijkt dat de verschillende groepen, mede door de op Aarde heersende Vrije Wil, waar niet goed mee wordt omgegaan, elkaar naar het leven blijven staan zodat nieuwe kolonisaties noodzakelijk blijken.

De Hoovidiërs stichten een kolonie met als leider Abraham in Ur en Kanaän. Van Abrahams zoon Israël stamt de microkosmos die Israël heet af. Isma’il, de andere zoon, heeft de Islam voortgebracht. Doordat de Islamieten de evolutie van hun vrouwen aan banden blijven leggen, verijdelt dit volk helaas zijn eigen groei. Het is triest om te moeten constateren dat de Israëlieten en de Islamieten, als volk voortgekomen uit dezelfde bron, tot op de dag van vandaag zo zeer met elkaar overhoop blijven liggen. De Asjanen stichten de Noordse beschavingen en komen in de sprookjesboeken voor in de godennamen als Thor, Freia, Donar en Wodan. De derde kolonie van Aksoe is Mu, die is opgericht door de Asjanen in het midden van de grote oceaan. Resten van Mu zijn thans nog aanwezig op de Filippijnen, in Polynesië en op Bali. Mu werd later opgevolgd door Atlantis, waar we het al over hebben gehad, wat weer is doorgegeven aan de Egyptische beschaving die zijn cultuur en geschiedenis weer overdroeg aan de Grieken en later de Romeinen.

Ik ben mij ervan bewust dat ik me met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis begeef en vele waardevolle momenten, volkeren en plaatsen ongenoemd heb gelaten. Waar het echter om gaat, is de afstamming en die berust buiten deze planeet. Alle wetenschappers die moeite doen om buitenaards leven te vinden en die steeds meer gefrustreerd raken dat wij geen antwoord krijgen op de fysieke oproepen die zij steeds doen om ‘terug te bellen’ zouden wat dichter bij huis moeten zoeken. Wij mensen zijn niet de kern van de universele beschaving, zoals vaak wordt beweerd; wij zijn slechts een vonkje in een uithoek van ons plaatselijke sterrenstelsel en wij zijn beslist niet alleen….

Literatuur: Phyllis. V. Schlemmer, De uitverkoren planeet; spirituele raadgevingen uit de ruimte. Deventer, Ankh Hermes,1995