Het transformeren van angst

 

De Nada Kronieken, deel 34

Hans Brockhuis


Vandaag zou ik met je willen spreken over het transformeren van angst. Jij wilt misschien wel heel graag oude pijn toelaten die de toegang tot jouw ware zelf of ziel blokkeert. Je weet niet precies hoe het zit maar door angst en/of weerstand krijg jij daar heel moeilijk toegang toe en blijft alles zitten waar het zit. Je hoopt dat dit de goede weg voor jou is om verder te komen. Je denkt dat het moeilijkste voor je is om echt naar die pijn toe te gaan. Je bent er zo in getraind om daar juist bij weg te blijven en je dan met allemaal andere zaken bezig te houden…

Deze gedenkwaardige dag zal voor mij altijd een bijzondere betekenis houden. Niet alleen als een mijlpaal in dit leven, maar veel meer ook als een stap-steen in mijn hele existentie als ziel van God/In. Terwijl ik dit schrijf voel ik een hand op mijn rechterschouder en word ik een stralende glimlach van oor tot oor gewaar van mijn geleidegids die in mijn hart fluistert: “Was het dit niet alles waard? Was het niet een prachtig moment om jezelf bloot te geven aan alle aanwezige zielen aan beide kanten van de grens? Is het jezelf openstellen als je kwetsbare ik die je bent niet de heraut die aan de Goddelijke Essentie laat weten: ‘hier ben ik; ik kan niet anders en til mij alsjeblieft op uit het moeras?’”

En ja lieve vrienden, zo is het. Terugkijkend realiseer ik mij dit alles. De meesten van jullie was ik – althans in dit leven – niet eerder bewust tegengekomen. En toch voelde het en wanneer ik jullie gezichten zag, zag ik, en wanneer ik jullie wezens proefde, proefde ik een diepe verwantschap, een ‘hier zijn we’, een: ‘met zijn allen flikken we het wel’. Ik dank jullie daarvoor.

Ik was gekomen met de intentie van: ‘geen idee wat, maar laat ‘het’ maar komen’. En dat hoewel ik er op een bewust niveau geen idee van had, wat dan wel. Onbewust was het blijkbaar wel duidelijk want de vorige dag was ik behoorlijk ziek en heb ik op het punt gestaan om de handdoek in de ring te gooien en te zeggen: “ik kom niet”.

Daar waren we dan. Twaalf mensen/zielen/wezens en jullie hebben allemaal mijn reis meegemaakt die mij terugvoerde naar langvervlogen maar toch zo herkenbare tijden. Op het moment waarop ik de vernedering, de angst en de wanhoop ervoer – en dat realiseer ik mij achteraf – vloeiden de emoties weg als was het badwater en werden vrijwel onmiddellijk getransformeerd in mededogen, in liefde en in vrijheid. Daarom was ik in staat om met Hart en Ziel en Geest te kunnen zeggen: “ik vergeef jullie”, want hierdoor zijn niet alleen ik, maar wij allemaal in staat geweest om een stukje karma los te laten.

Dankbaarheid vervult mij. Opnieuw laat ik de woorden tot mij komen die mij in dat zo intieme moment, waarvan jullie getuige zijn geweest, zijn toevertrouwd:

“Eens hebben jij en ik de wegen bewandeld die je gemakshalve het hogere zou kunnen noemen. Jij en ik voerden eindeloze gesprekken over allerlei omstandigheden die zich hebben afgespeeld gedurende een groot aantal van jouw voorgaande levens, op de planeet Aarde en elders. Steeds maar weer ben jij op de een of andere wijze tegen problemen aangelopen die vergelijkbaar zijn aan die in je huidige tijd die je op Aarde verbrengt. Je kunt niet bij je kern komen, of liever gezegd, je denkt dat je niet bij je kern kunt komen. Je beleeft allerlei verschrikkingen die ermee te maken hebben dat je je op een afstand voelt van alles wat zich afspeelt, zowel fysiek als in je binnenste. En steeds blijf je je maar afvragen: ‘waar ben ik, is dit allemaal wel echt, beleef ik dit wel of is het eigenlijk iemand anders die al deze problemen de baas moet zien te worden.’ Maar ik zeg je, je bent het echt zelf. Het is jouw ziel die de angst ondergaat, die zich in allerlei plooien wringt om jezelf ervan te overtuigen dat het niet nodig is om tot jezelf te komen. Toch is het van het grootste belang dat dat wel gebeurt, want het is de hoogste tijd. Je zegt dat je tot je kern wilt komen, maar er zitten blokkades in je ziel die je ervan weerhouden dat je echt de stap zet die zal leiden naar de bevrijding van je gevangen ziel.

Hoe moet je die blokkades opruimen en die angsten van je werpen? Dat is niet zo gemakkelijk gezegd, maar de sleutel ligt toch echt in jezelf. Kijk eens naar wat er op dit moment in de wereld gebeurt. Vanuit onverwachte hoek worden er allerlei dingen in gang gezet die de mensen die daarbij betrokken zijn, en dat is eigenlijk de gehele wereldbevolking, tot in het diepste van hun ziel raakt. Laat dan toe dat ook jij geraakt wordt. Natuurlijk zul je zeggen dat zulks het geval is en op een bepaald niveau is dat natuurlijk ook zo, maar probeer eens naar je ziel te kijken en laat toe dat die vulkaan uitbarst. Is dat zoveel anders dan datgene wat zich eerder bij jou afspeelde? Was je toen immers niet ook tot in het diepste van je wezen getroffen? Daarom smeek ik je, laat dat opnieuw toe; beleef het opnieuw, van begin tot eind, want daarin ligt de sleutel naar het succes. Natuurlijk zal het pijn doen, maar weet dat ik en anderen je bij zullen staan om die pijn te verzachten, zodat je de ware kern, het echte strijdpunt, zult ontmoeten. En ik beloof je. Je zult als een God/In oprijzen en je zult verstelt staan en jezelf afvragen; waarom heb ik dit niet eerder kunnen doen?

Je weet dat je op de planeet van vrije keuze woont. Het zal dan ook jouw eigen keuze moeten zijn die dit alles bewerkstelligt. Wat ik hier aan jou vertel is slechts een aansporing; je zult zelf die beslissing moeten nemen en wanneer je dat eenmaal – in werkelijke waarachtigheid – hebt gedaan, dan is de oplossing nabij. Je loopt door de struiken te ploeteren, terwijl de geplaveide weg slechts een stap opzij van je verwijderd is. Ik raad je daarom, doe die stap opzij en de horizon zal zich in alle glorie voor je openbaren. Dan zul je een prachtige zonsopgang beleven; één die je nog nooit eerder hebt beleefd. Ga met God, ik wens je daarbij heel veel goeds toe en wanneer jij zelf met me wilt communiceren, dan ben je meer welkom dan je ooit zult kunnen weten. Het enige wat je daarvoor hoeft te doen is om heel erg stil te worden, je aandacht te richten op de kosmische draaggolf, die zich manifesteert als een licht geruis in je oren en je te focussen op mijn Naam. Dan zal ik je weten te bereiken en dan zal jij me kunnen horen. Denkpraten wordt dat wel eens genoemd en dat is wat wij zullen doen.

Thans groet ik jou. Op het moment dat deze woorden worden opgeschreven zijn er velen hier met mij om dit met liefde te begeleiden en op het moment dat jij deze woorden zult lezen, zal dat weer het geval zijn…”


Nu hoor ik vele klokken in de andere wereld beieren; de bazuinen schallen en de veelkleurige banieren worden geheven. Ik zie dat zich een enorme menigte zielen heeft verzameld. Zij staan, met de armen geheven, te juichen en te zingen en zij verheugen zich oneindig in datgene wat zich heeft afgespeeld. Ik zie fonteinen van energie die zich zo hoog verheffen dat de top ervan in onzichtbaarheid verloren gaat.

Nu verstomt het gejuich en een prachtige ijle muziek vervult de ethers en de geuren van ontelbare bloemen manifesteren zich in het subtiele niveau. En ik weet dat het uitzonderlijk goed is.

Ook dank ik jullie allemaal die – vanuit de wereld – maar ook vanuit de plaatsen aan de andere zijde, hebben willen komen om dat moment van triomf voor de Liefde en de transformatie van angst, mee te maken. Ik weet zeker dat niet alleen de betrokkenen hier beter van zijn geworden, maar dat via onze twaalfvoudige lichtcirkel ook Moeder Aarde, het hele Mensdom en wellicht zelfs het hele universum een heel klein stukje zijn opgestuwd naar het doel waarnaar wij allemaal hunkeren: Liefde, Mededogen en Verwantschap.

Enkelen van jullie heb ik herkend en zij hebben mij herkend als mensen die elkaar in meerdere of misschien wel in vele (wie zal het zeggen) levens in diverse hoedanigheden hebben ontmoet. Hoewel ik daar op dit moment geen details van ken, kan ik zeggen dat ik dankbaar ben dat ik jullie opnieuw heb ontmoet. Ik ben ervan overtuigd dat wij elkaar – waar en hoe dan ook – opnieuw zullen treffen. Ik kan alleen maar zeggen dat ik daarnaar uitkijk.

Ook de vrijwel unieke link die wij met elkaar met de andere wereld hebben kunnen leggen verdient – zo voel ik dat – een vervolg en misschien is het in de toekomst mogelijk om die Cirkel van Licht in voorkomende gevallen opnieuw te leggen. En dat hoeft wat mij betreft niet altijd noodzakelijkerwijs in het fysieke te gebeuren, dat kan zich ook op geestelijk niveau afspelen. Laten wij trachten om ook op deze manier, zo nu en dan, verschil te maken.

Het was voor mij een behoefte om dit allemaal te herbeleven, aan het papier toe te vertrouwen en op deze manier met jou te delen. Dank voor alles en ik wil bovenal hen die zich in de andere wereld bevinden dank zeggen die juist dàt zetje hebben gegeven om deze hele keten van gebeurtenissen in gang te zetten.

Ik wens jou, lezer, Liefde en Licht en Vrede toe.