Vergeving

Vergeving

 

De Nada Kronieken, deel 25

Door: Judith Brockhuis


Ha die Papa.

Vergeving is een concept dat vele aspecten kent. Je weet zelf maar al te goed, papa, dat het voor jou en voor mama heel erg moeilijk is geweest om te accepteren dat ik – de ziel die zo’n korte tijd Judith is geweest – er was en plotseling toch niet meer was . Dat heeft jullie beiden heel veel verdriet bezorgd en datzelfde is het geval in andere situaties waarin zich vergelijkbare zaken afspelen. Naast het verdriet veroorzaakt zoiets bij de betrokkenen woede, ongeloof, verbazing en nog een groot aantal andere emoties die moeilijk of in het geheel niet in woorden zijn te vangen.

Zoiets is meer dan begrijpelijk. Vooral de moeder, die haar kind gedurende negen maanden tegen haar hart in haar eigen lichaam heeft gedragen, die het kind van voedsel, aandacht en liefde heeft voorzien, die de bevalling heeft moeten doorstaan. Die moeder wordt in één klap beroofd van iets waarnaar zij zo zeer heeft uitgezien. Het is een enorme schok voor haar dat de gang van zaken ineens heel anders blijkt te zijn dan vooraf was ingeschat.

Ook de vader en de eventuele broertjes en zusjes krijgen natuurlijk hun deel mee van het trauma dat sterven in het algemeen en op zo’n ongelegen moment in het bijzonder, brengt. Partir est mourir un peu, zeggen de Fransen en in analogie daarvan kun je zeggen dat sterven ook een beetje afscheid nemen is, want dat is het. Voor de achtergeblevenen is het sterven iets onverbiddelijks, iets onomkeerbaars, iets wat niet valt terug te draaien. En dat is iets waar de mensheid in zijn algemeenheid moeilijk mee om kan gaan. De mens zal altijd blijven zoeken naar iets om de gang van zaken voor zichzelf, voor zijn familie, voor zijn landgenoten, te verbeteren, te zorgen dat het soepeler loopt, of domweg terug te draaien. In het geval van sterven is dat niet mogelijk. Doodgaan is de enige zekerheid op aarde, maar wanneer je de mogelijkheid hebt om dat vanuit een breder perspectief te bezien, zul je beseffen dat het wel degelijk mogelijk is om aan het sterven ‘iets te doen.’ En dat, onder andere, is vergeving.

Probeer het eens vanuit ons perspectief te zien, vanuit ‘de andere wereld, het hiernamaals, de hemel, nirwana,’ of hoe je het ook wilt noemen. Wanneer er op aarde, of waar dan ook iemand wordt opgehaald, de geest geeft, overgaat, wordt tegelijkertijd dezelfde geest liefderijk ontvangen aan deze kant van de sluier. Hij of zij wordt als het ware hier geboren en dat is altijd weer een feestje waard. Tussen twee haakjes, we zijn hier gek op feestjes, maar anders dan op aarde wordt hier niet zoveel gedronken bij zo’n gelegenheid. Maar alle gekheid op een stokje, ik ga weer terug naar ons thema, naar vergeving.

Als je eenmaal weet dat de ziel na het verscheiden hier wordt opgevangen en naar een plaats wordt geleid waar hij of zij kan uitrusten van de vermoeienissen, wordt het hele concept van het sterven in een heel ander daglicht geplaatst en kun je bij jezelf te rade gaan of het misschien niet mogelijk is om voor jezelf het verlies van jouw dierbare te kunnen vergeven. Natuurlijk is de fysieke aanwezigheid gestopt. Abrupt, dan wel gedurende een periode waarin het langzamerhand duidelijk is geworden dat de aanstaande overledene zodanig aan het aftakelen is dat het onvermijdelijk wordt dat er op een dag een eind aan diens leven zal komen.

Toch is het moment van overlijden steeds weer een schok, nooit welkom en bijna altijd traumatisch van aard. Maar wanneer je dan na verloop van tijd over de ergste schok heen bent, wanneer je die mogelijkheid hebt, dan komt er misschien een tijd dat het voor jou mogelijk wordt om te beseffen dat die persoon dan misschien wel te ‘jong’ is gestorven naar alle geldende maatstaven, maar dat het voor de geest die die persoon was, een bevrijding zou kunnen zijn geweest om dit ‘ondermaanse’ niet meer met de levenden te moeten blijven delen.

Ik weet het, papa, geen enkele situatie is vergelijkbaar, maar toch zijn er vaak raakvlakken. Op het moment dat ziel A overgaat, heeft dat een betekenis, een doel. Misschien ongrijpbaar voor de achtergeblevenen, maar er was wel degelijk een oogmerk. Was het genoeg? Waren de lessen geleerd? Was de geest zo moe dat het hoog tijd was om te gaan uitrusten om het bij een volgende gelegenheid opnieuw te kunnen laten gebeuren? Er kunnen een groot aantal redenen ten grondslag liggen aan het moment en het waarom van overlijden van een willekeurig persoon en wanneer je dat kunt beseffen, wordt het gemakkelijker om vergiffenis te schenken aan degenen die ervoor verantwoordelijk zijn. “Waarom hij?” Waarom is ze zo jong gestorven; ze had nog een heel leven voor zich!” Hij heeft deze slopende ziekte niet verdiend!” “Nou die is er gemakkelijk vanaf gekomen; ze heeft er helemaal niets van gemerkt.” Dat zijn zo de overwegingen die naar boven kunnen komen wanneer er afscheid moet worden genomen van iemand waarvan we hielden/houden.

Wees ervan overtuigd dat degene die we liefhadden aan de andere zijde van de sluiers voortleeft en vaak moeite doet om dat kenbaar te maken aan degenen die achterblijven. Je hebt dat zelf aan den lijve ondervonden, papa, toen ik op 8 november 1998 aan je verscheen. Wat een heerlijk moment was dat. Jouw verbaasde, blije, ontroerde gezicht zal me altijd bijblijven. Op dat moment viel voor jou de puzzel in elkaar en was het voor jou mogelijk om te vergeven. Om ‘Onze Lieve Heer’ te vergeven dat hij het jou en mama had aangedaan om mij, Judith, zo plotsklaps uit jullie leven weg te rukken. Want dat was waar het toen nog om ging.

Jullie waren en zijn toch ook nu nog een beetje boos en verdrietig om ‘wat er toen is gebeurd.’ Het vernislaagje is nog zo dun. Ik kan dat heel goed begrijpen. Tijdens eerdere gelegenheden is ‘mij’ hetzelfde overkomen en één van mijn lessen was deze keer om aan den lijve te ondervinden hoe het is om de ‘veroorzaker’ te spelen. Het was een harde les. Voor jullie, maar ook voor mij en wanneer het voor jullie tijd zal zijn om zelf over te gaan, zal het jullie duidelijk worden gemaakt, want dit is niet de plaats om op dit soort details in te gaan.

Vergeving is natuurlijk nog veel meer, maar wanneer je hebt geleerd om vergiffenis te schenken in zaken die leven en dood aangaan, dan wordt het voor jezelf toch een beetje gemakkelijker om in zaken die alleen maar leven aangaan, of alleen maar materiele zaken, vergeving te kunnen schenken. Vergeving, papa, is een uiting van Liefde en Liefde is zoals je weet, datgene waar het leven, zowel ‘boven’ als ‘beneden’ om draait.

Dank je wel papa, dat je naar me hebt willen luisteren en dit met je lezers en lezeressen wilt delen.

Zelf ga ik nu mijn eigen weg.
Verder weg dan ooit.
Mijn reis voert mij naar verre oorden.
Soms ben ik er nog om hallo te zeggen.
Zie het licht dat voor jou schijnt en glimlach.
Verdriet duurt zo lang als jij dat wilt.
Er breken ook hier nieuwe tijden aan.
Ik waak over jullie.

Judith.